جام جم آنلاين
صفحه اصلی روزنامه درباره ما ارتباط با ما پیوندها راهنمای سایت بورسبورس آب و هواآب و هوا انتشاراتانتشارات اشتراکاشتراک آرشیوآرشیو
جمعه 07 آذر 1393 / 05 صفر 1436 / a 28 Nov 2014    آخرین به روز رسانی ساعت 08:20
عناوین کل اخبار
روزنامه
فرهنگ و سينما
اجتماعي
دفاع مقدس
اقتصادي
راديو و تلويزيون
سياسي
بين الملل
ورزشي
دانش
آموزش
حوادث
گردشگري
شهرستانها
تاريخ
گفتگو
سرگرمي
يادداشت
صوت وتصویر
عکس
کاریکاتور
RSS
نسخه موبایل جام جم
جستجوی پیشرفته
ضمائم
ویژه نامه ها
RSS FEED
ورزشي
نسخه چاپی فرستادن با پست الکترونیک
چهارشنبه 05 تير 1381 - ساعت 15:58
شماره خبر: 100004213800
بهنام ابوالقاسم پور در گفتگو با جام جم : پيراهن پيروزي را با هيچ مبلغي عوض نمي کنم
جام جم آنلاين: آقای ابوالقاسم پور اول از خودت شروع کن متولد سال 1352هستم و در شهرری به دنیا آمده ام لیسانس تربیت بدنی دارم و چند ماه پیش هم در کنکور کارشناسی ارشد قبول شدم و قصد دارم به تحصیل ادامه دهم
بازی در لیگ حرفه ای و ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد فکر نمی کنی کمی دشوار باشد؛ یکی از عواملی که در موفقیت من سهم بسزایی داشته ، تحصیلات دانشگاهی ام بوده است به همین دلیل ، قصد ندارم در مقطع لیسانس آن را رها کنم ، چرا که در نظر دارم بعد از دوران بازیگری به جرگه مربیان بپیوندم و مطمئن هستم مدارج دانشگاهی مطلوب موفقیت آینده مرا تضمین خواهد کرد. چه اتفاقی باعث شد به فوتبال علاقه مند شوی؛ یک تعارف از طرف دوستم ابتدا به بسکتبال علاقه زیادی داشتم یک روز در سال65 به طور کاملا اتفاقی یکی از دوستانم را دیدم و به من گفت برای تماشای فوتبال ، همراهش به زمین خاکی نزدیک خانه مان بروم آن روز دونفر از بازیکنان نیامده بودند و من با پوشیدن کفش و لباس ورزشی وارد زمین شدم و بازی خوبی کردم ، طوری که مربی تیم ، آقای "محسن میدانی " دیگر مرا رها نکرد و به این ترتیب ، از رشته بسکتبال به فوتبال روی آوردم.هنوز هم با آن مربی ارتباط داری؛ بله ، آقای میدانی بر گردن من حق دارد و کسی است که همه اصول اولیه فوتبال را از او یاد گرفتم و هنوز هم هرگاه به مشکلی برمی خورم با او مشورت می کنم.فوتبال را رسما از کدام باشگاه آغاز کردی؛ اولین باشگاه رسمی من باشگاه کاوه شهرری بود در آن زمان شرایط سنی به من اجازه نمی داد فوتبال را در تیمی خارج از تهران دنبال کنم از این رو، مدتی در تیم شهرداری منطقه 20 بازی کردم تا از سوی آقای "قاسم پناهگر" به تیم منتخب امید تهران دعوت شدم پس از آن ،2 سال پیراهن تیم تولی پرس قزوین را به تن کردم پنج سال هم عضو تیم سایپا بودم و اکنون در تیم سرخپوش پیروزی عضویت دارم.خانواده در موفقیت تو چه نقشی داشتند؛ بدون شک در این راه نقش اصلی را پدرومادرم به عهده داشتند و با کمکهایشان مسیر موفقیت را برایم کوتاهتر کردند پدرم در گذشته ورزشکار بود و با روحیات ورزشکاری اش بهترین معلم من بود و حمایت های مادرم نیز در من ایجاد انگیزه می کرد رمز موفقیت یک ورزشکار را در چه عواملی می بینی؛ پشتکار و جدیت در تمرینات و تحمل هرگونه رنج و سختی زمانی که در تیم تولی پرس قزوین بازی می کردم ، یک روز تب شدیدی داشتم ، طوری که برادرم مانع رفتن من به تمرین شد، اما اگر می خواستم در چنین شرایطی در خانه بمانم الان هیچ کس ابوالقاسم پور را نمی شناخت به جوانانی که در ابتدای راه قهرمانی هستند، توصیه می کنم علاوه بر تمرین فراوان از هیچ شکستی ناامید نشوند و بدانند کسب تجربه از شکستها، بزرگترین موفقیت و پیروزی است لیگ برتر با قهرمانی تیم پیروزی به پایان رسید و اولین حضورت را در این تیم تجربه کردی . از عملکردت در فصل 80-81 - فوتبال کشور چه ارزیابی داری؛ زمانی به پیروزی آمدم که مصدوم بودم ؛ اما کم کم توانستم با تمرینات منسجم در ترکیب اصلی این تیم جا بیفتم اما به هیچ وجه از عملکرد خود در این فصل راضی نیستم چرا که نتوانستم آن طور که شایسته بود دل هواداران پر شور پیروزی را با گلزنیهایم شاد کنم.خیلی ها می خواهند بدانند چرا گلزن اول سایپا، تیم بحران زده پیروزی را برای ادامه فوتبال انتخاب کرد. برای این سوال چه جوابی داری؛این درست است که تیم پیروزی در دو سه سال اخیر، اسیر بحران های مدیریتی بود، اما عشق و علاقه ای که به این تیم مردمی داشتم سبب شد که قید پیشنهادهای میلیونی چند باشگاه تهرانی را بزنم و در خدمت تیم پیروزی باشم الان هم کاملا از انتخابم راضی و خشنود هستم و لطف و محبت طرفداران خونگرم پرسپولیس را با هیچ مبلغی عوض نمی کنم.در ابتدای فصل کدام تیمها خواهان عقد قرارداد با تو بودند؛ پس از آن که قراردادم با تیم سایپا به اتمام رسید، تیمهای استقلال ، پیکان و سایپا پیشنهادهایی داشتند و حتی یکی از این 3 تیم حاضر بود برای انعقاد قرارداد با من 40 میلیون تومان بپردازد، اما من پیش از آن به آقای پروین قول داده بودم به تیم پیروزی بروم لیگ برتر با تمام کاستی هایش به اتمام رسید. درباره اولین دوره لیگ حرفه ای چه نظری داری؛ کاستی های این لیگ بر هیچ کس پوشیده نبود، اما همین که نام فوتبال حرفه ای را یدک می کشید هم برای مسوولان ورزش و فدراسیون فوتبال و هم برای بازیکنان و مربیانی که در این سطح فعالیت می کنند، ایجاد انگیزه می کرد ولی نباید از تفاوت های موجود میان لیگ حرفه ای ما و لیگ های معتبر اروپایی غافل بمانیم آنها بهترین زمینهای تمرین و مسابقه را دارند، از انواع ویتامین ها و مواد پروتئینی استفاده می کنند و بهترین کفشها و لباسهای ورزشی را می پوشند، در حالی که در ایران هنوز شستشوی گرمکن ورزشی به عهده خود بازیکن است اگر به این کاستی ها توجه نشود، شاید تا30 سال آینده هم نتوانیم لیگ حرفه ای خوبی داشته باشیم فوتبالدوستان هنوز هم گل زیبای تو را به تیم ملی کویت فراموش نکرده اند. چند بازی ملی انجام داده ای و چند گل ملی به ثمر رسانده ای؛3 دوره با تیم ملی دانشجویان ایران در رقابت های جام جهانی دانشجویان شرکت داشتم و در جریان آن بازی ها دروازه تیمهایی نظیر برزیل ، اروگوئه ، نیجریه ، مراکش ، اکراین و کره جنوبی را باز کرده ام . خاطرم هست در سال 99 میلادی سایت اینترنتی فیفا، گل مرا به عنوان زیباترین گل جام جهانی دانشجویان معرفی کرد.تاکنون 3 بار افتخار پوشیدن پیراهن تیم ملی ایران را داشتم و غیر از گلی که به کویت زدم ، یک بار نیز در مقابل تیم ملی مالدیو گلزنی کردم با این که چند بار به اردوی تیم ملی دعوت شدی ، اما بازیهای ملی زیادی در کارنامه ملی ات ثبت نشده است فکر می کنی دلیل آن چه باشد؛ درست در روزهایی که پیراهن تیم ملی را بر تن داشتم ، با خبرنگار یکی از نشریات مصاحبه ای کردم که آن خبرنگار حرفهایم را تحریف کرد و کاری کرد تا آقای جلال طالبی در نخستین واکنش روی اسم من خط قرمز بکشد بازی کردن در تیم سایپا شاید از دیگر دلایلی بود که باعث شد در تیم ملی به حقم نرسم چرا که مطمئنا اگر در یکی از دو تیم پیروزی و استقلال توپ می زدم ، الان بازی های بیشتری در کارنامه من وجود داشت.فکر می کنی تا چند سال دیگر فوتبال را به عنوان یک بازیکن نه مربی دنبال کنی؛ شرایط سنی یک مهاجم به او اجازه نمی دهد همچون یک دروازه بان یا مدافع ، سالهای زیادی در میدان باقی بماند من هم به عنوان یک مهاجم از این قاعده مستثنی نیستم و فکر می کنم تا سه یا چهار سال دیگر در میدان باقی بمانم در این سه یا چهار سالی که به آن اشاره کردی بزرگترین آرزوی ورزشی ات چیست؛ خیلی دوست دارم یک بار دیگر افتخار پوشیدن پیراهن تیم ملی ایران را به دست آورم بازی در تیم ملی برای هر فوتبالیستی که در راه موفقیت هایش ریاضت کشیده است بزرگترین افتخار محسوب می شود.

نظر خوانندگان:*
لطفاً نظرات را فارسی وارد کنید
نام:*    پست الکترونیک:





کد بالا را وارد کنید(بزرگ و کوچکی حروف تاثیری ندارد):