جام جم آنلاين
صفحه اصلی روزنامه درباره ما ارتباط با ما پیوندها راهنمای سایت بورسبورس آب و هواآب و هوا انتشاراتانتشارات اشتراکاشتراک آرشیوآرشیو
پنجشنبه 23 آبان 1398 / 16 ربيع الأول 1441 / a 14 Nov 2019    آخرین به روز رسانی ساعت 08:20
عناوین کل اخبار
روزنامه
فرهنگ و سينما
اجتماعي
دفاع مقدس
اقتصادي
راديو و تلويزيون
سياسي
بين الملل
ورزشي
دانش
آموزش
حوادث
گردشگري
شهرستانها
تاريخ
گفتگو
سرگرمي
يادداشت
صوت وتصویر
عکس
کاریکاتور
RSS
نسخه موبایل جام جم
جستجوی پیشرفته
ضمائم
ویژه نامه ها
RSS FEED
فرهنگ و سينما
نسخه چاپی فرستادن با پست الکترونیک
سه شنبه 25 دي 1380 - ساعت 17:56
شماره خبر: 100004221993
گفتگو با سعيد حامد صابري تهيه کننده برنامه سي نما
جام جم آنلاين: سینماهنوز دینش را به جنگ ادا نکرده است و بعد از چند ماه تحقیق درباره سینمای جنگ ، تصمیم بر این شد که موضوع این نوع سینما را از ژانر سینمای حادثه ای آغاز کنیم
جوانان به اقتضای سن خود، پویا، پرتحرک و بسیار علاقه مند به هیجان و فعالیت هستند این که چرا این حس در جوانان وجود دارد، بحث اولیه برنامه "سی نما" بود. پرس و جو از جوانان درباره این علاقه و بررسی آن توسط کارشناسان و بازیگران سینما، نیاز برنامه بود که صورت گرفت . جوانان برای رفع این نیاز، راههای گوناگونی را تجربه می کنند که یکی از آنها گرایش به سینمای اکشن و پرحادثه است . طبق طبقه بندی سینمایی ، سینمای جنگ یکی از مشتقات سینمای حادثه محسوب می شود. بنابراین ، در این بررسی ما به این طریق وارد بحث تحلیلی و کارشناسی سینمای جنگ شدیم.مباحث اصلی برنامه حول چه محورهایی است؛بحث سینمای دفاع مقدس ، بسیار گسترده است پرسش این بود که چرا جوانان بر خلاف گرایش زیادی که به سینمای حادثه ای هالیوود دارند، به سینمای حادثه ای داخلی علاقه ای نشان نمی دهند؛ این اصلی ترین پرسش برنامه به حساب می آمد موضوع مهم 13 قسمت برنامه سی نما بود. در روند شکل گیری برنامه ، موضوعات دیگری پیش می آید که هر کدام مورد کنکاش قرار می گیرد. عدم جذب مخاطب جوان در سینمای جنگ بحثی است که از قسمت سوم سی نما به آن می پردازیم.نظر جوانان درباره سینمای جنگ چه بود؛اکثر قریب به اتفاق جوانان معتقدند تمامی فیلمهای جنگی که در ایران ساخته می شود، شبیه هم هستند شخصیت های این نوع فیلمها بی هیچ تفاوتی با هم طراحی شده اند و این امر سبب شده که برای تماشای آنها، انگیزه ای ایجاد نشود. چون قصه خوب و شخصیت پردازی درست دو رکن اساسی سینما هستند که در این گونه سینمایی ، کمتر به آنها پرداخته شده است.شما این دیدگاه را قبول دارید؛اصلا قرار نیست من به عنوان یکی از عوامل تهیه این برنامه ، موضعگیری کنم . تمام تلاش کارگردان و گروه برنامه ساز این بود که نتیجه گیری نهایی به عهده مخاطب باشد. ما نظرات هر دو طیف جریان فیلمسازان جنگ را در برنامه ارائه کردیم ؛ چه آنانی که اعتقاد داشتند سینمای جنگ باید متحول شود و باید از زاویه ای دیگر آن را دید و چه آنانی که قائل به ساخت همین نوع فیلمها بودند و بسیار سرسختانه و جدی از این شکل وفرم دفاع می کردند و به تکرار همین مضامین در سینمای جنگ اصرار داشتند.یعنی پایبندی به همان نوع نگاه فیلمهایی که معمولا در زمان جنگ ساخته میشود؛بله ، همین نگاهی که شما می گویید، اما نظرات دیگری هم ارائه کردیم . تفاوت دیدگاه ها بسیار جالب بود گروهی از دست اندرکاران سینمای جنگ معتقد بودند که شخصیت پردازی های فیلمهای جنگی ، باید تغییر اساسی کند. این که در هر فیلم جنگی ما شخصیت هایی به نام "سید" و "حاجی " داشته باشیم و موضوع فیلم حول این افراد شکل بگیرد، به ساخت فیلمی صمیمی منجر نمی شود. و می پرسیدند، مگر ما رزمنده هایی دیگر نداریم که هر کدام به فراخور شخصیت و نگاهشان به جنگ، قصه فیلمهای جنگی دیگری را شکل دهد برای جامعه ای که به سمت آرامش میل می کند، اصلا وجود چنین سینمایی تا چه اندازه قابل توجیه است؛به نظر من ، نه شما و نه هیچ کس دیگر در این زمینه نباید به دنبال توجیه وجود چنین ژانر سینمایی باشد. هالیوود پس از گذشت حدود نیم قرن از جنگ جهانی دوم ، هنوز فیلمهای جنگی پرهزینه ای را تولید می کند که در بالاترین رده جدول فروش قرار می گیرد. "پرل هاربر" و "دشمن پشت دروازه های شهر" نمونه ای از این فیلمهاست . البته این بدان معنا نیست که به الگوبرداری از آنها معتقدیم . اما جنگ ایران ، طولانی ترین جنگ معاصر است و همان طور که این برش مهم از تاریخ کشور را نمی توان نفی کرد، سینمایی که به این برهه بپردازد هم غیر قابل انکار است ؛ نه حالا بلکه در سالیان آتی. البته با مضامینی متفاوت و کارآمد.به عنوان تهیه کننده برنامه ای که به سینما مربوط است ، تا چه اندازه فکر می کنید سلیقه مخاطب امروز سینمای جنگ ، شکل گرفته و سیاستگذاران سینمایی تنها باید از این سلیقه شکل گرفته ، استفاده کنند؛ما معتقدیم که سلیقه مخاطب هنوز شکل نیافته و دلیلش هم انتقادهای جوانان و دست اندرکاران سینماست.پس تا سلیقه ای شکل نگرفته ، استفاده از آن تعریفی ندارد اگر منظورتان مشی برنامه "سی نما" است که ما معضلات را مطرح کردیم . حال سیاستگذاران باید با توجه به گزینه های متفاوت ، راه صحیح را انتخاب کنند.خودتان فکر می کنید خلا موجود میان مخاطبان و این نوع سینما با این گونه برنامه ها، پر خواهد شد؛اگر مسوولان و متولیان این هنر به دیدگاه های درستی برسند - که خود این موضوع هم نیاز به بررسی و تحلیل دارد - حداقل بازدهی آن کم شدن شکاف بین فیلم و مخاطب خواهد بود مشکلاتی که در این برنامه طرح شده ، قابل رفع است؛نکته جالبی که در مقطع تولید با آن مواجه بودیم ، آگاهی اکثر دست اندرکاران ، سیاستگذاران و کارشناسان فن سینما از تمامی این مشکلات بود.همه هم مدعی هستند مشکلات قابل رفع است ، بجز آنهایی که با دید وسیع تری به موضوع می نگرند. جالبتر این که همه دوستان مشکلات را به دیگران منتسب می کنند. اما در نهایت به جرات می توان اذعان کرد که بیش از نیمی از این معضلات می تواند از بین برود، آن هم با ارائه یک سیاست صحیح و البته اجرای منسجم و درست.به نظر شما، نگاه کدام گروه به واقعیت نزدیک تر است؛اگر به دنبال دیدگاه های شخصی هستید، باید عرض کنم تغییر زاویه نگاه در سینمای جنگ ، ضروری به نظر می رسد. تجربه اندکی هم که به دست آمده ، این موضوع را ثابت کرده ؛ تجربیاتی مثل آژانس شیشه ای ، از کرخه تا راین ، و لیلی با من است . این چند فیلم ، مخاطب خود را به اندازه کافی جذب کرده است.سینما مدیومی است که خواه ناخواه معطوف به سیاست هم هست تا چه اندازه سعی کردید در این برنامه واقعنگر و شفاف باشید؛نظرات سیاستگذاران سینمای جنگ در برنامه "سی نما" بصراحت بیان شده است ؛ چه آنهایی که نقطه مقابل نگاه اکثریت هستند و چه نظرهای همسو با دیگر کارشناسان و دست اندرکاران سینما.فکر می کنید برنامه های تحلیلی تلویزیون که به سینما مربوط است ، توانسته اند دینشان را به سینمای امروز ایران و بخصوص سینمای جنگ ادا کنند؛بحث سینمای جنگ به قدری گسترده است که نمی توان مدعی شد که با تولید چند برنامه تلویزیونی ، این دین ادا شده است ؛ چون سینمای جنگ هنوز دینش را به جنگ ادا نکرده است.آینده سینمای دفاع مقدس را چگونه ارزیابی می کنید؛با این رویه ای که در پیش گرفته ایم ، تا چند سال دیگر، سینمایی به این نام نخواهیم داشت . مشکل اساسی سینمای جنگ ، هزینه سنگین آن است که از عهده سرمایه گذاری بخش خصوصی خارج است . بخشهای دولتی نیز اماواگرهای فراوانی دارند که هر کدام مانعی است به سر راه تولید این گونه پروژه ها.

نظر خوانندگان:*
لطفاً نظرات را فارسی وارد کنید
نام:*    پست الکترونیک:





کد بالا را وارد کنید(بزرگ و کوچکی حروف تاثیری ندارد):