در اتحاديه تنها يك نوع درجه‌بندي وجود دارد و آن هم براساس متراژ است يعني هر چه شما فضاي بيشتري را به سالن اختصاص‌ دهيد امتياز بيشتري مي‌گيريد.

اساسا شما زماني كه ديپلم آرايشگري را گرفتيد اتحاديه ديگر با شما كاري ندارد! تا زماني كه بخواهيد جواز كار بگيريد.

بله همين‌طور است، در حال حاضر خيلي از خانم‌ها به همين نحو فعاليت مي‌كنند و اصلا به دنبال گرفتن جواز نيستند.

گرفتن جواز مثل گذشتن از هفت‌خوان رستم است. مشكلات زيادي در اين راه وجود دارد كه از همه مهم‌تر اين است كه شهرداري ما را به عنوان تنها صنف زنانه، تجاري محسوب مي‌كند، يعني براي انتخاب سالن حتما بايد ملك تجاري باشد. در حالي كه 80 درصد زنان اين حرفه، سرپرست خانوار هستند. زني كه هيچ پشتوانه مالي ندارد چطور مي‌تواند ملك تجاري تهيه كند؟ از گذشته هم مرسوم بوده زنان وقتي در تنگناهاي اقتصادي قرار مي‌گرفتند به خياطي و آرايشگري روي مي‌آوردند. اگر زني سرمايه ميليوني داشته باشد نياز به كار كردن ندارد.

بازرسي‌ها خيلي جدي نيست، بيشتر تخلف از قيمت است ولي متاسفانه حتي بازرس‌ها را از كساني انتخاب مي‌كنند كه با اين حرفه آشنايي ندارند.

من حتي زماني كه براي بازرسي مي‌رفتم در دلم به آرايشگرها حق مي‌دادم كه قيمت را بالاتر از نرخ اتحاديه بگويند. سالانه 25 درصد به هزينه‌هاي جانبي آرايشگرها از قبيل آب، برق و... افزوده مي‌شود. در خوشبينانه‌ترين حالت، به صورت غيررسمي مي‌گويند كه مي‌توانيد 25 درصد روي قيمت‌ها بكشيم، اما قيمت‌هايي كه ما داريم هنوز قيمت‌هاي سال 88 است و اتحاديه حتي سالانه به ما تعرفه قيمت‌ها را هم نمي‌دهد. تصور كنيد وقتي كسي 2000 متر فضا را براي آرايشگاه اختصاص داده و بايد حقوق چند نفر را هم بدهد چطور مي‌تواند با قيمت‌هاي چهار سال پيش كار كند؟ به همين دليل برخي آرايشگاه‌ها خدمات را جزء‌به‌جزء تقسيم مي‌كنند و براي هر كاري جدا پول مي‌گيرند مثلا اگر تعرفه براي آرايش عروس 700 هزار تومان را تعيين كرده، آرايشگر اين مبلغ را فقط براي آرايش صورت عروس در نظر مي‌گيرد و براي ساير خدمات مثل برداشتن ابرو، ناخن، درست كردن مو و... جداگانه پول دريافت مي‌كند و در نتيجه نرخ نهايي چندبرابر تعرفه مي‌شود. اينجاست كه به دليل عملكرد نادرست اتحاديه بي‌نظمي ايجاد مي‌شود. در بعضي جاها هر قيمتي كه بگويند مشتري مي‌دهد و در بعضي جاها براي 1000 تومان شكايت و شكايت‌كشي مي‌شود. بنابر اين به نظر من راه عاقلانه اين است كه فرد بدون جواز كار كند.

شايد خيلي درست نباشد چون وقتي همه غيرقانوني كار كنند دچار بحران‌هاي ديگري مي‌شويم كه همواره كنار شغل ما معنا مي‌شود، ولي زماني كه عملكردها شفاف باشد و براي همه امكانات يكساني وجود داشته باشد لزومي ندارد كه كسي غيرقانوني كار كند.

در شهر، آرايشگاه بدون تابلو موج مي‌زند، من به يكي از اينها در يكي از نقاط جنوبي شهر سر زدم. دستگاه سولاريوم را گذاشته بود بدون اين‌كه اصول كار كردن با اين دستگاه را بداند. مي‌دانم كه پاي هيچ مامور بهداشتي هيچ وقت به اين آرايشگاه نمي‌رسد، ولي سلامت مردم براحتي به خطر مي‌افتد، اما وقتي نظارت باشد مي‌شود حتي تاتو را با وسايل يكبار مصرف و توسط افراد خبره انجام داد. يكي ديگر از آفت‌هاي شغل ما اين است كه همه چيز تجربي است. كسي به شما ديپلم كاشت ناخن يا تاتو نمي‌دهد، فقط كافي است چند هفته كنار كسي كه اين كار را بلد است بنشيني و دستش را نگاه كني آن وقت مي‌روي و براي خودت كار مي‌كني بدون اين كه اطلاعاتي از كاري كه انجام مي‌دهي، داشته باشي.

به نظرم بايد نگاه علمي و دقيق‌تري به اين رشته داشته باشيم، ديگر آرايشگري تنها بند انداختن نيست. جزء‌به‌جزء آن با سلامت مردم ارتباط دارد، اما شيوه‌هاي آموزشي ما هنوز متعلق به سال‌ها قبل است، وقتي ما نمي‌توانيم از مجراي درست به افراد، آموزش‌هاي حرفه‌اي بدهيم آنها را به مجاري غيررسمي، آموزش ماهواره‌اي و... هدايت كرده‌ايم. بايد ابتدا شرايط را تسهيل كنيم و سپس از همه آرايشگرها بخواهيم در هر شرايطي كه هستند براي گرفتن جواز اقدام كنند. وقتي همه جواز گرفتند اقدام به ارزيابي عملكرد و رتبه‌بندي كنيم تا بتوانيم نظارت‌هاي درستي داشته باشيم.