به گزارش مهر، در سال هاي اخير رتبه بندي دانشگاه ها و مراکز تحقيقاتي کشورها در راس برنامه هاي نظام رتبه بندي ملي و بين المللي قرار گرفته است.

براي اين کار بسياري از کشورهاي جهان نظام ملي رتبه بندي خود را تدوين کرده و هر سال دانشگاه ها و موسسات تحقيقاتي کشور مربوط به خود را ارزيابي و رتبه بندي مي کنند.

نظام هاي رتبه بندي ملي را که معمولا توسط بخش غيردولتي اداره مي شوند مي توان در بين کشورهاي توسعه يافته و هم در بين کشورهاي در حال توسعه مشاهده کرد.

در برابر نظام هاي ملي رتبه بندي نظام هاي بين المللي رتبه بندي قرار دارند. تاريخ اين نوع رتبه بندي به سال 2003 ميلادي بر مي گردد که 3 نوع از اين نوع نظام هاي بين المللي تايمز، شانگهاي و QS هستند.

اين نظام ها هر سال دانشگاه هاي جهان را بر اساس معيارها و شاخص هاي مربوط رتبه بندي در سال 2 تا 3 سال گذشته رتبه بندي مي کنند.

به تازگي نظام ديگري پا به عرصه حيات گذاشته است که دانشگاه ها و مراکز تحقيقاتي را قرار است به صورت منطقه اي رتبه بندي کنند. اين نظام عبارت است از نظام رتبه بندي دانشگاه هاي جهان اسلام.

رتبه بندي دانشگاه هاي جهان اسلام توسط وزارت علوم به پايگاه استنادي علوم جهان اسلام (ISC) واگذار شده است و در مرحله نخست مقرر شده تنها دانشگاه ها و موسسات تحقيقاتي ايران مورد بررسي و رتبه بندي قرار گيرند.

اين رتبه بندي که در فاصله تابستان و پاييز 89 انجام شده و ISC  نتيجه رتبه بندي را در اختيار مقامات وزارت علوم قرار داده است.

همچنين پايگاه استنادي علوم جهان اسلام ، در نشست وزراي کشورهاي اسلامي در عربستان شرکت مي کند اين نشست مربوط است به نشست فوق العاده کشورهاي اسلامي و در آن بعد از انجام اطلاعات لازم در معيارهاي رتبه بندي براي نخستين بار دانشگاه ها و پژوهشگاه هاي جهان اسلام ارزيابي و رتبه بندي خواهند شد.