به گزارش ايسنا، در اين نوع درمان نه ‌تنها از دوزهاي کمتري از مواد سمي شيمي‌ درماني استفاده مي‌شود، بلکه آسيب به بافت‌هاي اطراف هم بسيار کمتر خواهد بود.

اين گروه با طراحي يک سيستم دارورساني مبتني بر فن‌آوري‌نانو، شيمي‌درماني را هدفمند کرده، به اثري عميق روي متاستاز سرطان کليه و لوزلمعده در موش دست‌ يافتند.

پرفسور چرش، عضو اين گروه، اظهار داشت که نانوذرات مورد استفاده مواد شيمي‌درماني را حمل كرده، آنها را به پروتئين نشانداري به ‌نام اينتگرين مي‌رسانند. اين پروتئين در سطح رگ‌هاي خوني توموري خاصي يافت مي‌شود و با توسعة رگ‌هاي خوني جديد و رشد تومورهاي بدخيم مرتبط است.

اين گروه دريافتند که ترکيب دارو- نانوذره تأثير زيادي روي تومور اوليه ندارد؛ اما انجام متاستاز در سرطان‌هاي کليه و لوزلمعده را در بدن موش متوقف مي‌کند. آنها نشان دادند که دوزهاي بسيار کمتر شيمي‌درماني مي‌تواند نتيجة دلخواه را به دست دهد، زيرا دارو به‌ طور انتخابي به رگ‌هاي خوني خاصي مي‌رسد که تغذيه‌كنندة سرطان هستند و بدون آسيب به بافت‌هاي اطراف ضايعه را نابود مي‌کند.

پرفسور چرش مي‌گويد: «ما قادريم با دوزي معادل 15 برابر کمتر از دوزي که در تجويز سيستميک دارو استفاده مي‌شود، اثرات ضد سرطاني مطلوبي را به دست آوريم. نکتة جالب اينکه تومور متاستاز داده در اين سرطان حساس‌تر از تومور اوليه است».

دوکسوروبيسين يک داروي ضد سرطان است؛ اما دوزهاي درماني آن اثرات جانبي منفي دارد.

اين اولين باري است که چنين اثري که نشانه‌هاي سميت در بيماران ايجاد نمي‌کند، روي متاستاز مشاهده مي‌شود.

درمان متاستاز از قديم سخت‌تر از درمان تومور اوليه بود و همان چيزي است که باعث مرگ بيماران مي‌شود. چون متاستاز بيشتر از تومورهاي ثابت متکي به رگ‌زايي است.

پرفسور چرش به اين نتيجه رسيده که رساندن داروهاي ضد سرطان به محل رشد رگ‌هاي خوني، درمان خوبي براي متاستاز است.