روزنامه جام جم
صفحه اصلی روزنامه درباره ما ارتباط با ما پیوندها راهنمای سایت بورسبورس آب و هواآب و هوا انتشاراتانتشارات اشتراکاشتراک آرشیو روزنامهآرشیو روزنامه
سه شنبه 23 مهر 1398 / 15 صفر 1441 / a 15 Oct 2019
صفحه اول روزنامه
سياسي
راديو و تلويزيون
اقتصاد
فرهنگي
جامعه
ورزش
دانش
جهان
حوادث
ايران زمين
گفتگو
سلامت
انديشه
صفحه آخر
جستجوی پیشرفته
ضمائم
ویژه نامه ها
قاب کوچک
نسخه چاپی فرستادن با پست الکترونیک
شنبه 06 اسفند 1390 - ساعت 19:00
شماره خبر: 100805140530
به بهانه پخش مجدد سريال طنز «پاورچين»
ضرورت داستان قوي در کنار طنز
سریال پاورچین، بحث‌برانگیزترین سریال طنز نود شبی تلویزیون ماست. آنقدر تاثیرگذار که به نوعی می‌توان آثار طنز داستانی را به 2 دوره قبل و بعد از پاورچین تقسیم کرد. حتی این‌که آثار خود مهران مدیری نیز بعد از پاورچین تحت تاثیر همین سریال قرار گرفت و مسیر سریال‌سازی خود او نیز تغییر کرد، حرف بیراهی نیست.

پخش مجدد این سریال از شبکه تهران، بازتاب‌های خوبی داشته است و این نشان می‌دهد مردم از آن راضی بوده‌اند و طنز جاری در آن هنوز هم جذاب است.

پاورچین به کارگردانی مهران مدیری طی سال‌های 1381 و 1382 از شبکه 5 سیما روی آنتن می‌رفت. برادران آقاگلیان، تهیه‌کنندگی این مجموعه را به عهده داشتند و پیمان قاسمخانی نیز سرپرست نویسندگان بود. از بازیگران اصلی این سریال نیز می‌توان به مهران مدیری، سیامک انصاری، سحر زکریا، شقایق دهقان، محمدرضا هدایتی، سحر ولدبیگی، سعید پیردوست و ساعد هدایتی اشاره کرد. ضمن آن‌که زوج مکمل مهران مدیری در بازیگری این مجموعه اواسط کار به آن اضافه شد. جواد رضویان به نوعی با همین کار نبوغ خود را در طنز نشان داد. داستان این مجموعه درباره شخصیتی به نام فرهاد (با بازی مهران مدیری) است که اهل برره است و در تهران سکونت دارد. او که در یک اداره مشغول به کار است با قبول شدن خواهرش شادی (با بازی سحر ولدبیگی) در دانشگاه و رشته کتابگذاری(!) مجبور می‌شود او را در خانه خودشان نگه دارد. از طرفی داوود (با بازی جواد رضویان) یک پایین برره‌ای است که به دختری به نام یاسمن علاقه‌مند می‌شود و از فرهاد و همسرش مهتاب درخواست کمک می‌کند او را به وصال یاسمن برسانند و در ادامه داوود و یاسمن نیز به جمع ساکنان خانه فرهاد و مهتاب اضافه می‌شوند. جمع شدن این آدم‌ها بعلاوه افراد دیگری که در حاشیه این منزل و افراد قرار دارند، در هر قسمت ماجراهای جالب و خنده‌داری ایجاد می‌کند.

برای بررسی این سریال در وهله اول باید به مقوله بازیگری اشاره کرد. نوع بازی‌ای که البته از اواسط کار به بعد، گروه اصلی تولید و فکر سریال به آن رسیدند، این است که بازیگری به مثابه یک بازی تنیس است. به همین دلیل هم اضافه شدن جواد رضویان به عنوان زوج مکمل مهران مدیری از بهترین تصمیمات این گروه و باعث سیر صعودی آن شد. در این جنس از بازی اگرچه هر یک از بازیگران به تنهایی قابلیت و توانایی ارائه کمدی یک صحنه را دارند و این کار را هم در بسیاری از صحنه‌ها به تنهایی انجام می‌دهند، اما در بیشتر صحنه‌ها رفت و برگشت‌های 2 بازیگر دقیقا مثل یک بازی تنیس است که باعث افزایش بار طنز می‌شود و اتفاقا این کار بسیار دشوارتر از کمدی انفرادی است که بازیگرها به تنهایی و با نبوغ خودشان ارائه می‌‌کند؛ چراکه در این نوع از بازی، هم باید حواست به بازی و طنز خودت باشد و هم بیشتر از خودت به بازی و طنز زوج مکملت. لذا این تصمیم به ابزارهای خاص خودش نیاز دارد. مهران مدیری و جواد رضویان بهترین افراد برای این کار بودند و نتیجه قابل قبولی نیز ارائه دادند و همان‌طور که می‌دانیم، با اضافه شدن این زوج مکمل، سریال از نظر جذب تماشاگر کاملا دگرگون شد.

در وهله دوم، باید به فیلمنامه‌نویسی این کار پرداخت که آن را از بسیاری آثار طنز نود شبی متمایز می‌کند. نویسندگان این مجموعه به سرپرستی پیمان قاسمخانی ابتدا با خلق یک بستر مناسب از نظر مکانی و زمانی، پایه‌هایی را برای داستان‌گویی ایجاد کردند تا بتوانند در چند ماه متوالی هر شب قصه‌ای را برای تماشاگران میلیونی تلویزیون تعریف کنند. بدون زمینه‌سازی قوی و مناسب هرگز این اتفاق رخ نمی‌داد و نکته جالب‌تر آن که چنین زمینه‌سازی‌ای به حدی قوی و توانمند بود که حتی در سریال دیگری نیز از این بستر استفاده شد.

خلق مکانی به نام برره علاوه بر این‌که به خودی خود موجب لحظه‌های خنده‌دار فراوانی شد، با توجه به گستردگی فرهنگ ساختگی نویسندگان برای آن مکان، زمینه برای ساخت سریالی به نام شب‌های برره نیز فراهم شد و زبان، گویش و رفتارهای اهالی برره در سایر آثار حتی غیر مرتبط مهران مدیری نیز حضور پیدا کرد. این مساله ثابت می‌کند خالقان اصلی سریال پیش از تولید و شروع آن روی متن کار کرده‌اند و پتانسیل و ظرفیت‌های آن را به گونه‌ای تعریف کرده‌اند که قابلیت خلق داستان‌ها و خرده داستان‌های جدیدی حتی اواسط پخش آن وجود داشته باشد. این وسواس روی زیرساخت فیلمنامه از نکات بسیار مهم و مثبت این سریال است. اما نقدی که می‌توان به این سریال وارد کرد و اتفاقا همان زمان پخش ابتدایی سریال نیز از جانب خیلی‌ها مطرح شد، این است که گاهی برخی قسمت‌ها فاقد یک داستان حتی ساده هستند و از ابتدا تا انتهای آن، هیچ‌گونه اتفاق خاصی رخ نمی‌دهد و تماشاگر شاهد یک‌سری اتفاقات کم اهمیت و غیردراماتیک می‌شود. همین نبود داستان در برخی قسمت‌ها موجب می‌شود بازیگرها نیز بخواهند این ضعف را جبران کنند و دست به کارهایی بزنند که به جای خلق لحظات کمیک و جذاب، سریال به سمت لودگی و بی‌مزگی سوق پیدا کند. البته این نقد تنها به برخی قسمت‌های آن وارد است و در بسیاری از قسمت‌ها نیز اتفاقا داستان به خودی خود پتانسیل جذابیت و طنز را در خود دارد و نیازی به این موارد نیست.

به هر حال سریال پاورچین از آثار طنز به یادماندنی تلویزیون ماست و تماشای مجدد آن علاوه بر تجدید خاطرات، هنوز هم می‌تواند جذابیت داشته باشد و سرگرم‌مان کند.

حسین گودرزی


نظر خوانندگان:
لطفاً نظرات را فارسی وارد کنید
نام:    پست الکترونیک: