روزنامه جام جم
صفحه اصلی روزنامه درباره ما ارتباط با ما پیوندها راهنمای سایت بورسبورس آب و هواآب و هوا انتشاراتانتشارات اشتراکاشتراک آرشیو روزنامهآرشیو روزنامه
سه شنبه 05 ارديبهشت 1396 / 28 رجب 1438 / a 25 Apr 2017
صفحه اول روزنامه
سياسي
راديو و تلويزيون
اقتصاد
فرهنگي
جامعه
ورزش
دانش
جهان
حوادث
ايران زمين
گفتگو
سلامت
انديشه
صفحه آخر
جستجوی پیشرفته
ضمائم
ویژه نامه ها
ويژه‌نامه نوروز 90
نسخه چاپی فرستادن با پست الکترونیک
چهارشنبه 25 اسفند 1389 - ساعت 22:16
شماره خبر: 100837870322
تفريح؟...مي‌شود جرم نباشد
دیروز زیر لحاف سنگین کرسی زغالی گر می‌گرفتیم؛ اما محو قصه‌های مادربزرگ بودیم و از کنار هم جنب نمی‌خوردیم. امروز هم ساعت‌ها به تلویزیون خیره می‌مانیم و فقط انگشتانمان با سرعت روی کلیدها حرکت می‌کنند و جنب نمی‌خوریم تا بازی رایانه‌ای را نبازیم.

دیروز همگی روی یک تکه حصیر می‌نشستیم و از دایی و خاله و دخترهایشان تا عمو و عمه و پسرهایشان دور هم زیر ظل آفتاب جمعه، دسته‌جمعی ناهار می‌خوردیم؛ اما امروز انتظار می‌کشیم تا روی صندلی‌های خوش آب و رنگ فایبرگلاس فست‌فودی تکیه بزنیم.

دیروز که از مدرسه به خانه می‌آمدیم، محو تماشای معرکه‌گیر می‌شدیم و در انبوه مردان و زنان مشتاقی که هفته‌ای سه بار پاره شدن زنجیر را دور بازوهای معرکه‌گیر تماشا می‌کردند، یک لحظه از هیجان کوتاه نمی‌آمدیم؛ اما امروز، آخرین نسخه فیلم‌های سینمای دنیا را با فشردن یک دکمه تماشا می‌کنیم و تا سپیده صبح روی کاناپه خمیازه می‌کشیم.

در روزهای تعطیل؛ مهم‌ترین چیزی که به ذهن خیلی از ما می‌رسد، تفریح است. از چند هفته مانده به تعطیلات نوروز، برنامه‌ریزی‌ها برای تفریح آغاز می‌شود. از غروب چهارشنبه به فکر تعطیلی جمعه هستیم و تفریح یکی از مهم‌ترین دلمشغولی‌های ماست. هرچند امکانات و فضاهای تفریحی اندک است امااین کاستی، عطش ما را برای داشتن لحظه‌های خوش کم نمی‌کند.

براساس متون علوم اجتماعی، تفریح 3 کارکرد عمده دارد: رفع خستگی، ایجاد سرگرمی و فرصت برای افزایش سطح معلومات. بر این اساس تفریح می‌تواند باعث تجدید قوا، گریز از ملالت و روزمرگی، فرار از کارهای تکراری و تحمیلی، ترمیم اختلالات عصبی ناشی از فشارهای زندگی و کاهش تمایلات پرخاشجویانه و تقویت عواطف شود. در سطح کلان، تفریح نقش بازتولید انرژی تحلیل رفته را دارد و قادر است در افزایش سطح بهره‌وری نیروی کار موثر باشد؛ اما این که چقدر تفریحات امروزی قادرند کارکرد واقعی خود را ایفا کنند، محل بحث کارشناسان است. برخی با نوستالژی نسبت به روزهای گذشته از تفریح قدیمی‌ها یاد و از فراموشی آنها انتقاد می‌کنند. عده‌ای نیز خواستار تولید تفریحات جدید و متناسب با نیاز روز هستند؛ تفریحی که فشار زندگی ماشینی را کم کند. به هر حال عده زیادی معتقدند آنچه به اسم تفریح در جامعه امروز ما وجود دارد، نه تنها غربت تفریح روزهای قدیم را بیشتر می‌کند بلکه از فشار زندگی امروز بر ما نیز نمی‌کاهد.

تفریح در ایران، مقوله‌ای فراموش‌شده

«جایی برای رفتن نداریم»، «تفریح پول می‌خواهد»، «کسی را ندارم با او به تفریح بروم»، «امکانات تفریحی کم و محدود است»، و «تفریح امروزی لوس و کسل‌کننده است» تمام اینها اظهارنظر ما درباره تفریح و گذران اوقات فراغت است که یا تفریح مورد علاقه‌مان را پیدا نمی‌کنیم یا تفریحات مورد علاقه ما گران است یا تفریحات جاری هیچ فشار و باری از دوش ما بر نمی‌دارد.

هرم سنی جمعیت ایران که از وجود بیش از 30 میلیون نفر در طیف سنی 15 تا 30 سال حکایت می‌کند، نشان می‌دهد تقاضا برای بهره بردن از تفریح و دریافت امکانات تفریحی بالاست. از طرفی این ظرفیت در دهه گذشته اندک بوده و چه بسا بسیاری از این تفریحات فراموش شده‌اند، بنابراین ضرورت سیاستگذاری در حوزه تفریح کاملا احساس می‌شود.

تفریح در روزهای دور، از سیاه‌بازی تا کفتربازی

شاید نام خیلی از آنها را امروز نشنیده باشیم و باور نکنیم که ساعت‌ها مردم با آنها می‌خندیدند، شادی می‌کردند و بعضی‌ها از خنده ریسه می‌رفتند. سادگی در نگاه مشتاقشان و دست‌هایی که کف‌ می‌زدند تا عروسک قرمزپوش ادامه دهد، ساعت‌ها صدها نفر را دور هم می‌نشاند. خیمه‌شب بازی یا تئاتر عروسکی یا سیاه‌بازی ـ که مردی در آن صورتش را سیاه می‌کرد و پوشش براق قرمزرنگی بر تن داشت و با تن صدایی گرفته حرف می‌زد و می‌رقصید ـ در روزهای تعطیل سال از بهترین و مدرن‌ترین تفریحات ایرانی‌ها طی یکصد سال بوده است.

خیمه‌ شب بازی براساس برخی نظریه‌‌ها، در اصل از ایران آغاز شد و سپس به عثمانی یا ترکیه امروز رفت. در ایران خیمه‌شب‌بازی در زمان بهرام گور به مناسبت جشن‌ها و عروسی‌ها متداول شد.

در خیمه شب بازی تعدادی عروسک در اندازه‌های 20 تا 25 سانتی‌متر از چوب ساخته می‌شد و با ریسمان‌های باریک به حرکت درمی‌آمد.

معمولا 2 یا چند نفر هم به عنوان نوازنده ضرب و کمانچه حضور داشتند که بر شادی فضای نمایش می‌افزودند. این‌گونه نمایش‌ها در دوران قاجاریه بخصوص در تهران به تفریح بیشتر مردم تبدیل شد و در روزگار خود تفریح مدرنی به حساب می‌آمد.

بندبازی و آکروباسی هم جدیدترین سرگرمی شهرنشین‌های 50 تا 100 سال گذشته بود. دیدن هنرنمایی بندبازان به پرداخت پول و تهیه بلیت نیاز داشت و معمولا گوشه‌ای از معابر عمومی به عملیات آنان اختصاص می‌یافت.

کفتربازی هم سالیان سال تفریحی مردانه بود. گوشه‌ای از بام خانه‌ها به صعله‌های کوچک و بزرگ تبدیل می‌شد. بام خانه‌ها به هم راه داشت و عشاق کبوترهای سیاه و سفید و چند رنگ از این بام به آن بام، کفترها را جلد می‌کردند. کفتربازی که هنوز هم در برخی نقاط شهرستان‌های کوچک، عده‌ای را به خود مشغول کرده است، یکی از بازی‌های سنتی ایرانی‌هاست که به 2 شکل رقابت حین پرواز و شرط‌بندی بین صاحبان کبوترها وجود داشته است. در این روش کفترباز می‌کوشید کبوترهای صعله رقیبش را در حین پرواز به خود جلب کند.

کفتربازی این روزها به دلیل آپارتمان‌نشینی و قوانین جدید زندگی اجتماعی وجود ندارد و مبادرت به چنین تفریحی در شرایط زندگی حاضر به نوعی تخلف از مقررات زندگی شهری و بزه تبدیل شده است.

تیله‌بازی و قاپ‌بازی هم از سرگرمی‌های جوانان در شهرهای قدیم بود که بیشتر به مردان اختصاص داشت. ساعت‌ها جوانان در کوچه‌های شهر دور هم جمع می‌شدند و تیله‌بازی می‌کردند. این گونه بازی‌ها معمولا با شرط‌بندی همراه بود و همواره در این بازی‌ها، افرادی بازنده می‌شدند. تیله‌بازی در خیابان‌های امروز نوعی تخلف و بزه محسوب می‌شود و بازی‌کنندگان آنها برچسب متخلف می‌‌خورند.

تفریح زنان ایرانی هم در روزهای دور ـ که نقش اجتماعی بسیار کمرنگی داشتند ـ از سایرین متفاوت بود، خانه‌نشینی و خانه‌داری بیشتر زنان بخصوص در شهرها منجر می‌شد تا جمع شدن آنان دور هم به نوعی تفریح محسوب شود. زیارت اماکن متبرکه از مهم‌‌ترین تفریحات زنان بود و برگزاری مجالس روضه و مولودی در منازل و مجالس قرائت قرآن و حدیث و نیز در اعیاد مراسم بنداندازون و پاتختی بعد از عروسی از مهم‌ترین سرگرمی‌های زنان به حساب می‌آمد.

فالگیری و رمالی در میان زنان طبقات متمول مهم‌ترین سرگرمی شهرنشین‌های قدیم بود. زنان از عمده‌ترین استقبال‌کنندگان رمالی و فالگیری بوده‌اند که آنان را به جمع‌های خود راه می‌دادند و در قبال فال و پیشگویی از آینده، دستمزد خوبی می‌پرداختند.

قهوه‌خانه‌ها، تفریحگاه مردان

در روزهای تعطیل، مردان به قهوه‌خانه‌ها می‌رفتند. حضور بسیاری از مردان این روزها در قهوه‌خانه‌ها وجهه مطلوبی ندارد؛ اما در گذشته پاتوق افراد بیکار و کاسب‌ها محسوب می‌‌شد. در قهوه‌خانه‌ها نقال‌ها می‌خواندند و دراویش سخنوری و شعبده‌بازها تردستی. در این مکان، مردان چای می‌نوشیدند و قلیان می‌کشیدند و گاهی چلوخورشتی می‌خوردند و غروب به خانه بازمی‌گشتند.

با تمام آنچه گفته شد، نبود تفریح و سرگرمی مردم را بیشتر رنج می‌داد. این گله‌مندی از نبود تفریح که در شهرنشینان بیش از روستاییان بود، بارها در روزنامه‌ها خود را نشان می‌داد. روزنامه اطلاعات در تاریخ 16 مرداد 1309 ـ یعنی 80 سال قبل ـ نوشت: «مردم وسیله تفریح ندارند، در مملکت ما به واسطه عدم وسایل تفریح و تفرج، حقیقتا کسی که بخواهد در 24 ساعت، 2 ساعت وقت خود را صرف تفریحاتی بکند، متعجب خواهد بود، چه بکند. هیچ نیست. نه گردشگاه مخصوص، نه کنسرت، نه نمایش، نه تئاتر و مجالس تفریح دیگر... در نتیجه همین عدم وسایل است که فوج فوج جوانان این مملکت خود را در میان امراض خطیر انداخته، نسل آینده را تهدید می‌نمایند تا دچار سوءاخلاق و ناامیدی ‌می‌شوند و ناراحتی خود و خانواده را فراهم می‌کنند. ما امیدواریم متدرجا دارای هر گونه وسایل تفریح شوند، زیرا آنچه را اکنون داریم خیلی ناقص و مثل این است که هیچ نداریم.»

ایرانی‌های امروز، همچنان به دنبال راهی برای تفریح

هرم سنی جمعیت کشور نشان می‌دهد ایران، کشور جوانی است. آنچه 80 سال پیش نوشته شد متاسفانه این روزها همچنان از زبان پیر و جوان شنیده می‌شود. گویا ایرانی‌ها هنوز به دنبال راهی برای غنی شدن لحظه‌های فراغت هستند. نوروز، یکی از مهم‌ترین تعطیلات سالانه ایرانی‌هاست که آنان را به فکر فراغت و تفریح می‌اندازد. تماشای تلویزیون در ایام نوروز، اولویت بیشتر خانواده‌ها برای سرگرمی است.

تماشای سریال‌ها و ویژه برنامه‌های نوروز از تلویزیون، گاهی به تنها تفریح برخی خانواده‌ها تبدیل می‌شود و چاقی و بی‌تحرکی بعد از آن آسیبی است که بسیاری از افراد پس از تعطیلات به آن مبتلا می‌شوند.

تماشای تلویزیون به عنوان مهم‌ترین وسیله تفریح خانواده‌ها نه تنها نشان از فقر امکانات تفریحی دارد که خانه‌نشین کردن آنان منجر به بروز بی‌برنامگی در دید و بازدیدهای نوروزی می‌شود.

تفریح، یکی از متغیرهای مهم در سنجش فاصله طبقاتی است. این که پولدارها و کم‌بضاعت‌ها نوع تفریح و گذران اوقات فراغت متفاوتی دارند، بحثی تکراری است؛ اما این که جدیدترین تفریح پولدارها و بی‌پول‌ها چیست، می‌تواند تازگی داشته باشد

در کنار تماشای تلویزیون، دید و بازدیدهای نوروزی هم برنامه دیگری برای تفریح است. گذشته از رفت‌وآمدهای خانوادگی که در نوع خود باعث شادی است، گاه آنقدر کسل‌کننده می‌شود که شکل اجبار و تکلیف به خود می‌گیرد. دید و بازدیدهایی که هر سال یک بار روی می‌دهد، آن هم در فضایی پر از تعارف‌های مصنوعی، بیشتر جنبه اجبار دارد و معمولا با مقاومت جوان‌ترها روبه‌رو می‌شود. در بسیاری از دید و بازدیدهای نوروزی، میزبان و مهمان آنقدر از هم دورند و از حال هم بی‌خبر بوده‌اند که حرفی جز وضعیت آب و هوا با هم ندارند. چنین رفت‌وآمدهایی کمتر جنبه تفریحی و سرگرمی دارد و نمی‌تواند لحظات شادی برای ما به همراه آورد. گاهی هم رفت‌وآمدهای نوروزی، وسیله‌ای برای فخرفروشی و چشم‌ و همچشمی است. بهترین فرصت است تا مهمانان را با پذیرایی چند نوع میوه و شیرینی و چای و نسکافه شرمنده کنیم تا ره‌آوردی جز مشاجرات خانوادگی برای مهمان نداشته باشد. در این دید و بازدیدها معمولا باجناق بزرگ‌تر به باجناق کوچک‌تر یا بعکس و جاری و خواهرشوهر به عروس یا بعکس فخر می‌فروشند و دیدارها را از خلوص و صمیمیت خارج می‌کنند.

مسافرت با سود یکساله

آنها که اهل سفرند، از حراج‌های فصلی و نوروزی داخل و خارج باخبرند، عشق سفرها که از چند ماه قبل از نوروز، گرانی بلیت و کرایه اتاق در نوروز را به جان خریده‌اند، این روزها راهی سفر می‌شوند؛ سفری که مهم‌ترین تفریح در نوروز محسوب می‌شود؛ اما عادات خاص فرهنگی برخی خانواده‌ها به آن جلوه جدیدی بخشیده است. «از آذرماه تقاضای وام داشتم. یک میلیون تومان از صندوق شرکت وام گرفتم و 500 هزار تومان پس‌انداز داشتم و 200 هزار تومان هم دستی از همکارم قرض گرفتم تا بچه‌ها را به مسافرت ببرم.» این عادت که نامش را «مسافرت قرضی» و «مسافرت به هر قیمت» می‌دانیم، تفریح جدیدی است که تاوانش را باید در طول سال‌ آینده پس داد.

بسیاری از ما عادت داریم هنگام سفر به نقطه‌ای از داخل یا خارج کشور، بیش از آن که در پی استفاده از مواهب طبیعی، آثار و ابنیه تاریخی و نقاط دیدنی باشیم، راهی مراکز خرید می‌شویم و سفر را به پرسه در مراکز خرید و تهیه سوغات برای فامیل و دوستان صرف می‌کنیم. این افراد معمولا نمی‌دانند، برای چه به سفر رفته‌اند و لذت مسافرت را صرفا در خرید می‌دانند، حال آن‌که تنها خستگی روزهای سفر در تنشان می‌ماند و بدون برداشت گوهر ارزشمندی از سفر، به خانه بازمی‌گردند.

از ماشین‌گردی تا پرسه‌زنی در خیابان‌ها

هرچند در روزهای عید، عطش خرید فرومی‌نشیند، ولی برای بسیاری از ما که کفگیر ته دیگ خورده و قرار نیست به مسافرت برویم، در روزهای آغاز بهار که بتدریج کشدار می‌شود، فرصتی است تا در خیابان‌ها پرسه بزنیم، پاساژ‌ها و مراکز خرید را که خلوت شده‌اند گز کنیم و در خیابان‌های نسبتا خلوت شهر با خودرو ویراژ بدهیم.

آنها که سنین زیر 30 دارند، این تفریح را در نوروز بیشتر از دید و بازدید عید می‌پسندند، بخصوص اگر چند دوست همسن و سال هم همراهشان باشد. پاساژ‌ها و مراکز خرید و ویراژ در خیابان‌ها به بخشی از زندگی روزمره شهری تبدیل شده‌اند. این مراکز در نوروز، ظرفیت‌ بالایی برای شاد کردن مردم و آموزش‌های فرهنگی دارند که متاسفانه تاکنون به آن توجه نشده است.

گذشته از ایام نوروز، پاساژگردی به تفریحی عمومی در کلانشهرها تبدیل شده که عباس کاظمی، عضو هیات علمی دانشگاه تهران در این باره تحقیقاتی انجام داده است. به نظر وی، مراکز خرید و پاساژ‌ها به مراکز تفریحی و فراغت تبدیل شده‌اند، چون نفس خرید، چانه‌ زدن، قدم زدن و صحبت کردن با دوستان به نوعی تفریح محسوب می‌شود.

به عقیده وی، قدم زدن در مراکز خرید به تفریح تبدیل شده است چون افراد در این مراکز با غریبه‌ها تماس چشمی برقرار می‌کنند، بدون این‌که آنها را مخاطب قرار دهند؛ که این نوعی ارتباط متقابل محسوب می‌شود.

این تفریح در کشورهای پیشرفته نیز با عنوان Window shopping وجود دارد و روزانه افراد زیادی در خیابان‌ها و مراکز خرید پرسه می‌زنند که شاید هیچ چیز جدیدی هم نخرند، اما در ایران طی روزهای نوروز حضور مردم در خیابان‌ها و مغازه‌ها نشان از نبود تفریح دیگری جز خیابان‌گردی دارد و معمولا افرادی که روزهای نوروز در خیابان‌ها پرسه می‌زنند یا ویراژ می‌دهند، از نبود تفریح گله‌مندند.

تعطیلات شمال شهری‌ها و جنوب شهری‌ها

تفریح، یکی از متغیرهای مهم در سنجش فاصله طبقاتی است. این که پولدارها و کم‌بضاعت‌ها نوع تفریح و گذران اوقات فراغت متفاوتی دارند، بحثی تکراری است؛ اما این که جدیدترین تفریح پولدارها و بی‌پول‌ها چیست، می‌تواند تازگی داشته باشد.

تورهای مسافرتی به کانادا و آمریکا از 20 تا 27 میلیون تومان برای هر نفر به مدت یک تا دو هفته توسط برخی دفاتر و آژانس‌های مسافرتی از برنامه‌های جدیدی است که شنیده می‌شود در ایام نوروز با استقبال خوبی روبه‌رو شده‌اند. اسکان دو هفته‌ای تعطیلات نوروز در بهترین و پرستاره‌ترین هتل‌های کشور در مازندران، اصفهان، کیش، چابهار، قشم، شیراز و حتی تهران از دیگر برنامه‌های تفریحی اقشار پردرآمد است.

از آن سو، دید و بازدید و خیابان‌گردی و قدم زدن در بوستان‌های شهر و تماشای تلویزیون معمولا تفریح اقشاری است که نیاز به حمایت‌های بیشتری برای رسیدن به امکانات تفریحی بهتر دارند. بسیاری از مردم هنوز قادر نیستند از امکانات موجود فرهنگی ـ تفریحی مانند کنسرت‌های موسیقی، سینما، تئاتر و باشگاه‌های فرهنگی و ورزشی استفاده کنند. در حال حاضر هزینه تماشای یک فیلم سینمایی در سینما برای یک خانواده 5 نفره به طور متوسط 15 تا 25 هزار تومان است و برای تهیه بلیت کنسرت نیازمند 50 تا 250 هزار تومان هستند.

چنین وضعیتی که نشان می‌دهد هنوز دید و بازدیدهای کسل‌کننده و تماشای تلویزیون و پاساژگردی و ویراژ در خیابان‌ها از تفریحات مردم در ایران محسوب می‌شود، از زنده بودن متن 80 سال قبل روزنامه اطلاعات خبر می‌دهد؛ متنی که نشان می‌دهد، هنوز در ایران نبود امکانات تفریحی و فراگیری این امکانات آزاردهنده است.

تفریح در روزهای پس از نوروز

کمبود امکانات تفریحی و دور شدن از نوستالژی سرگرمی‌های ایران قدیم فقط به روزهای تعطیل نوروز اختصاص ندارد، متاسفانه کمبود تفریح و تغییر در الگوی تفریح و سرگرمی در سایر روزهای سال هم مشاهده می‌شود.

در طول سال، رفتن به رستوران‌های فست‌فود از جمله سرگرمی‌ها و تفریحات خانواده‌هاست؛ در حالی که همه ما از مضرات این غذاها بویژه بر کودکان با خبریم؛ اما صرف شام در این رستوران‌ها بخصوص در روزهای تعطیل، تفریح بسیاری از خانواده‌هاست.

بازی‌های رایانه‌ای هم که در بسیاری از نوجوانان و جوانان به اعتیاد تبدیل شده، تفریح روزهای زندگی مدرن است. کافه‌نشینی هم که شکل تازه قهوه‌خانه‌های دیروز است، سرگرمی دیگر جوان‌ترها محسوب می‌شود. سیگار کشیدن هم تفریح جدید خیلی‌هاست که بتدریج به اعتیاد جوانان به سیگار تبدیل و از جنبه سرگرمی و تفریح خارج می‌شود.

پیش به سوی تفریحات مدرن

تماشای لوطی‌ها و معرکه‌گیرها در میادین شهر این روزها به شوخی شبیه است. نمی‌توانیم تصور کنیم روزی ساعت‌ها افراد دایره و تنبک به دست در خیابان می‌چرخیدند و مردم را سرگرم می‌کردند یا از حرکات آکروباتیک خود، مردم را می‌خنداندند.

با ورود تکنولوژی‌های مدرن، نه فقط فضای فیزیکی زندگی تغییر کرده که بر آداب و عادات ما هم تاثیر گذاشته است. سرعت این تغییرات آنقدر زیاد است که گاه از قافله تغییرات باز می‌مانیم. نه می‌توان گفت سراسر آنچه امروزه به نام سرگرمی در زندگی ما وجود دارد مضر است و نه مفید، بلکه به گفته سعید سعیدفر استاد جامعه‌شناسی دانشگاه تهران، ما نیازمند نوآوری و خلق روش‌های جدید و تولید برنامه‌ برای فراغت هستیم. او می‌گوید: در گذشته خیلی از افراد شبیه هم بودند و تفاوت‌ها اندک بود، حتی سلیقه اعضای یک خانواده تفاوت چندانی با هم نداشت. اما امروزه، پیچیدگی‌های موجود در روابط اجتماعی به خاطر تعدد و تکثر مشاغل و تخصص‌ها منجر به تکثر سلیقه شده است. در گذشته تفریحات بخشی از فرهنگ حاکم بر جامعه بود که از نسل‌های گذشته می‌رسید، اما امروز به‌رغم سطحی شدن برخی تفریحات، نیازمند تدبیر و تخصص بیشتری است. روش‌های غنی‌سازی اوقات فراغت هر روز نو می‌شود و هرچند هنوز بسیاری از ما با تفریحات مدرن بیگانه‌ایم، انتخاب آگاهانه آنها ضروری به نظر می‌رسد. جامعه‌شناسان به همان اندازه که خواستار توجه به سیاستگذاری‌های کلان در بخش تفریح و اوقات فراغت‌اند، از ضرورت انتخاب تفریح سالم و معرفی بهترین‌ها به جوانان سخن می‌گویند، تعطیلات نوروز می‌تواند بهترین فرصت برای این کار باشد.

کتایون مصری


نظر خوانندگان:
لطفاً نظرات را فارسی وارد کنید
نام:    پست الکترونیک: