روزنامه جام جم
صفحه اصلی روزنامه درباره ما ارتباط با ما پیوندها راهنمای سایت بورسبورس آب و هواآب و هوا انتشاراتانتشارات اشتراکاشتراک آرشیو روزنامهآرشیو روزنامه
سه شنبه 05 ارديبهشت 1396 / 28 رجب 1438 / a 25 Apr 2017
صفحه اول روزنامه
سياسي
راديو و تلويزيون
اقتصاد
فرهنگي
جامعه
ورزش
دانش
جهان
حوادث
ايران زمين
گفتگو
سلامت
انديشه
صفحه آخر
جستجوی پیشرفته
ضمائم
ویژه نامه ها
ويژه نامه مطبوعات
نسخه چاپی فرستادن با پست الکترونیک
يكشنبه 08 آبان 1390 - ساعت 19:31
شماره خبر: 100858109039
خانه اهل قلم
امسال هجدهمین نمایشگاه مطبوعات و خبرگزاری‌ها در مصلای تهران برگزار می‌شود. 18 سالی که برای عده‌ای از دست‌اندرکاران مطبوعات کشور، چنان با سرعت گذشت که امروز وقتی بازمی‌گردند و به عقب نگاه می‌کنند شاید باورشان نشود که عمر و زندگی و کار چنین سرعتی دارد.

در آغازین روزهایی که موضوع برگزاری نمایشگاه مطبوعات مطرح شده بود، شاید کمتر کسی تصور می‌کرد این حرکت چنین قدرتمند پیش‌ رود و در زمین حاصلخیز فرهنگ این مرز و بوم ریشه بدواند تا در 18 سالگی به جوانی برومند بماند که نگاه‌ها به سویش می‌چرخد.

آن روزها دیدگاه‌های مختلفی در رابطه با این نمایشگاه مطرح می‌شد. اگر مجموعه آنها را به یک طیف تشبیه کنیم؛ دو نگاه در دو سوی این طیف مشخص‌تر جلوه می‌کند. نگاه اول از آن گروهی بود که به جد بر این عقیده پای می‌فشردند که نمایشگاه مطبوعات می‌تواند مستقل برگزار شود و مخاطب خاص خود را بیابد؛ آنها باور داشتند مطبوعات جایگاه خاص خود را در میان مردم عموما و فرهیختگان جامعه خصوصا دارد. پس می‌گفتند نباید دغدغه به ذهن و دل راه داد و نمایشگاه را باید کنار جشنواره مطبوعات برپا کرد. طرفداران این تفکر حتی برنامه‌هایی برای راه‌اندازی موزه مطبوعات کشور در پایتخت داشتند و رایزنی‌هایی با مسوولان وقت شهرداری تهران انجام گرفت. صحبت‌ها گاه به امور اجرایی هم نزدیک شد؛ از تپه‌های عباس‌آباد تا یکی از ساختمان‌های بلند خیابان ایرانشهر مورد مطالعه و بازدید قرار گرفت اما... هنوز که هنوز است، آن حرف‌ها بر کاغذ جا خوش کرده‌اند. عده‌ای دیگر، اما در آن سوی طیف بر این باور بودند که نمایشگاه مطبوعات به یک کیوسک بزرگ مطبوعاتی می‌ماند. معتقدان به این تفکر می‌پنداشتند در چنین نمایشگاهی مردم تنها انباشته‌ای از مطبوعات را می‌بینند و دیگر هیچ. به باور آنها مردم هر روز مجله‌ها و روزنامه‌ها را در کیوسک‌ها می‌دیدند و در برابر آنها تاملی می‌کردند، پس چه نیازی به برپایی کیوسکی بزرگ‌تر؟!

شاید همین نگاه دلیلی شد که در سال‌های اول، نمایشگاه مطبوعات که آن روزها نام خبرگزاری‌ها را هم یدک نمی‌کشید، همزمان با نمایشگاه کتاب برگزار شود. اما رشد و شکوفایی کمی و کیفی مطبوعات در کشور، مطرح شدن مسائل روز در نمایشگاه مطبوعات، ایجاد فضایی برای تعامل و تضارب آرای مختلف، حضور چهره‌هایی که سخن‌شان در حوزه‌های گوناگون ملاک و معیار بود و... دلیل محکم‌تری شد تا مسوولان فرهنگی نیز به این باور برسند که نمایشگاه مطبوعات به‌تنهایی مخاطب‌پذیر است و جایگاهی در شأن و اندازه خود یافته است. پس مطبوعات از کتاب جدا شد تا این نمایشگاه، زندگی و راه مستقل خود را ادامه دهد.

امروز که به سالن‌های این نمایشگاه پا می‌گذاریم شاید دانستن چنین عقبه‌ای برای نمایشگاه مطبوعات قدری عجیب بنماید. اما اگر به مصلای تهران آمدید و آن شور و شوق را دیدید، خوب است بدانید از 20 سال پیش زحمت‌ها کشیده و خون‌دل‌ها خورده شده تا امروز چنین نمایشگاهی در میان همان تپه‌های عباس‌آباد قد علم کند و بازدیدکنندگانی چنین انبوه و پرشور داشته باشد. اهل قلم کشور هم باید این فرصت را غنیمت دانسته و برای پربارتر شدنش تلاش کنند. اینجا خانه آنهاست. این خانه گرچه از سوی معاونت امور مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بنامی‌شود، اما اهل قلم صاحب آن هستند و اهل فرهنگ و مردم، مهمانانی عزیزتر از جان ‌که نه به‌طمع آب و نان، که برای دانایی و صداقت دق‌الباب کرده و همیشه سره را از ناسره تشخیص می‌دهند.


نظر خوانندگان:
لطفاً نظرات را فارسی وارد کنید
نام:    پست الکترونیک: