روزنامه جام جم
صفحه اصلی روزنامه درباره ما ارتباط با ما پیوندها راهنمای سایت بورسبورس آب و هواآب و هوا انتشاراتانتشارات اشتراکاشتراک آرشیو روزنامهآرشیو روزنامه
جمعه 05 خرداد 1396 / 29 شعبان 1438 / a 26 May 2017
صفحه اول روزنامه
سياسي
راديو و تلويزيون
اقتصاد
فرهنگي
جامعه
ورزش
دانش
جهان
حوادث
ايران زمين
گفتگو
سلامت
انديشه
صفحه آخر
جستجوی پیشرفته
ضمائم
ویژه نامه ها
ويژه نامه مطبوعات
نسخه چاپی فرستادن با پست الکترونیک
يكشنبه 08 آبان 1390 - ساعت 19:52
شماره خبر: 100858113723
گفت‌وگو با عليرضا معزي، مديرمسوول خبرآنلاين
هنوز فضاي رسانه‌اي خارج را نمي‌شناسيم
از دیدگاه علیرضا معزی، روزنامه‌نگار و مدیر مسوول خبر آنلاین بزرگ‌ترین ضعف ما، نداشتن رسانه‌ای موثر در خارج از مرزهاست. او در میان اهالی رسانه، یکی از کسانی است که به دلیل تجربه سردبیری برخی روزنامه‌های ایرانی در کشورهای دیگر، مشکلات فعالیت مطبوعاتی برون مرزی را از نزدیک لمس کرده است. معزی، سد اصلی در برابر فراملی شدن مطبوعات را، علاوه بر نبود پشتیبانی دولتی، ناآگاهی اهالی رسانه از فضای رسانه‌ای کشورهای دیگر می‌داند و می‌گوید برای دستیابی به چنین آرمانی، ابتدا باید نیروی حرفه‌ای آشنا با این حوزه را تربیت کنیم.

به نظر شما چرا فعالیت‌های مطبوعات ایرانی، در خارج از مرزها رخ نمی‌دهد یا اگر اتفاق بیفتد عمری کوتاه دارد؟

اصولا در همه عرصه‌های فرهنگی، وقتی نوبت به فعالیت در خارج از کشور می‌رسد دچار خلایی
پر رنگ هستیم و این مشکلی است که از 3 دهه پیش تاکنون به قوت خود باقی است
.

ما در ایران، برنامه استراتژیک مدون و مشخصی برای فعالیت‌های فرهنگی در کشورهای دیگر نداریم. انجام این نوع فعالیت‌ها، به تنهایی از توان بخش خصوصی خارج است و به دلیل حساسیت‌های خاص در حوزه روابط بین‌الملل، به پشتیبانی دولت نیاز دارد اما از آنجا که طرحی در این زمینه تا امروز ارائه نشده است، معمولا فعالیت‌های برون مرزی از سوی مدیران مطبوعات در خارج از کشور، جرقه‌هایی هستند که در مقطعی از زمان زده می‌شوند و با تغییر مدیریت‌ها و سیاست‌ها، خاموش می‌شوند.

نکته دیگر این است که بخش خصوصی و مطبوعاتی‌ها، افق پروازی‌شان را برای خارج از کشور تعریف نکرده‌اند. البته این وضع فقط مربوط به مطبوعات نیست و به طور کلی در حوزه فرهنگی، حتی در مواردی که بازاری آماده در خارج از کشور برای فعالیت وجود داشته باشد و مشتری‌های بالقوه علاقه‌مندی را هم بشود پیدا کرد، فعالان این عرصه، فضای خارج از ایران را جدی نمی‌گیرند.

از سویی دیگر، ما در مطبوعات مان به شدت تمرکزگرا هستیم و این هم یکی از مشکلاتی است که سبب می‌شود نتوانیم فعالیت‌های برون مرزی داشته باشیم.

منظورتان از تمرکزگرایی در مطبوعات چیست؟

همه فعالیت‌های مطبوعاتی در کشورمان، در تهران متمرکز شده‌اند و در استان‌های دیگر، به غیر از دو روزنامه خراسان و خبر جنوب، روزنامه پرتیراژی نداریم. به عبارتی دیگر، همه نشریات ما برای مخاطبان تهرانی چاپ می‌شود و بنابراین چطور درباره فعالیت در خارج از مرزها حرف بزنیم وقتی حتی مخاطبان شهرستانی خودمان را هم نادیده گرفته‌ایم؟!

به نظر می‌آید شیوه کار مطبوعاتی در خارج از کشور نیز با داخل متفاوت است. شما هم موافقید؟

اساسا کار مطبوعاتی در خارج از کشور، با نوع فرهنگی که ما در ایران برای کار کردن تعریف کرده‌ایم متفاوت است. آنجا، ساز و کار کاملا مشخص است به طوری که همه مطبوعات، بدون حمایتی خاص در بازاری بزرگ فعالیت می‌کنند.

در ایران اگر چوب زیر بغل حمایت دولتی را از مطبوعات بگیرید، چند تا از آنها سر پا می‌مانند؟ در همین نمایشگاه بگردید و ببینید چه تعداد از مطبوعات ما واقعا خصوصی و مستقل هستند و چه تعداد از سایت‌ها و نشریات مان به شکل مستقیم ازبودجه دولتی بهره می‌برند. حال فرض کنید به نشریه‌ای که به بودجه حاضر و آماده دولتی عادت کرده است پیشنهاد کنید به بازاری برود که ساز و کارش بر فعالیت بخش خصوصی استوار است! فکر می‌کنید چه اتفاقی می‌افتد؟

از یک طرف گفتید که وابستگی روزنامه‌ها به حمایت‌های دولتی باعث می‌شود نتوانند در خارج از مرزها فعالیت کنند و از طرف دیگر، می‌گویید روزنامه‌ها برای فعالیت‌های برون مرزی، نیاز به حمایت دولت دارند. فکر نمی‌کنید این دو نظر با هم در تناقض باشد؟

تناقضی در کار نیست. روزنامه‌ها باید از طرف دولت حمایت شوند و در عین حال باید ساز و کار رفتار مطبوعاتی در خارج از مرزها را یاد بگیرند و بخصوص از نیروهای متخصص در این حوزه استفاده کنند. این نیروها باید در دو بعد نرم افزاری و سخت افزاری، حرفه‌ای باشند.

در بعد نرم افزاری، ما در خارج از کشور با مخاطبی طرفیم که تحت تاثیر محیطی خاص تربیت شده است و قرار است ما او را با محتوایی منحصر به فرد، جذاب، غنی، تاثیرگذار و در عین حال منطبق بر فرهنگ ایرانی و دینی جذب کنیم.

در بعد سخت‌افزاری نیز مطبوعات در خارج از کشور فرآیند چاپ، توزیع و آگهی‌ها، ساز و کاری متفاوت با ایران دارند و به طور کلی، متخصص‌هایی باید برای این نوع فعالیت‌ها انتخاب شوند که آگاهی لازم برای فعالیت در فضای رسانه‌ای خارج از کشور را داشته باشند اما ما در ایران، چنین متخصص‌هایی را تربیت نکرده‌ایم.

بنابر این از دیدگاه شما، ایران نیروی حرفه‌ای و متخصص برای کار در خارج از کشور ندارد؟

من نمی‌گویم که نیروهای متخصص در کشور نداریم. ما خوش استعدادهای حرفه‌ای و نیروهایی که فعالیت‌هایی اثرگذار در مطبوعات داشته‌اند کم نداریم اما متاسفانه، تجارب و دانش‌مان را تقویت و به روز نمی‌کنیم؛ در حلقه‌ای بسته دور خودمان می‌چرخیم. فضای رسانه‌ای جهان را نمی‌شناسیم و به این ترتیب نمی‌توانیم بر جریان اطلاعات اثر بگذاریم و به همین دلیل دچار ضعف کیفیت در کار رسانه‌ای می‌شویم.


نظر خوانندگان:
لطفاً نظرات را فارسی وارد کنید
نام:    پست الکترونیک: