روزنامه جام جم
صفحه اصلی روزنامه درباره ما ارتباط با ما پیوندها راهنمای سایت بورسبورس آب و هواآب و هوا انتشاراتانتشارات اشتراکاشتراک آرشیو روزنامهآرشیو روزنامه
جمعه 05 خرداد 1396 / 29 شعبان 1438 / a 26 May 2017
صفحه اول روزنامه
سياسي
راديو و تلويزيون
اقتصاد
فرهنگي
جامعه
ورزش
دانش
جهان
حوادث
ايران زمين
گفتگو
سلامت
انديشه
صفحه آخر
جستجوی پیشرفته
ضمائم
ویژه نامه ها
ويژه‌نامه سرآمدان
نسخه چاپی فرستادن با پست الکترونیک
دوشنبه 03 خرداد 1389 - ساعت 17:19
شماره خبر: 100875987715
پرستويي؛ بازيگري مولف براي سينماي جنگ
پرویز پرستویی در آستانه 55 سالگی به یکی از پرطرفدارترین و مردمی‌ترین بازیگران ایران تبدیل شده است. شهرت او در کنار محبوبیتش باعث شده تا کارهایی که او در آنها نقش‌آفرینی می‌کند به آثاری پرطرفدار و پرمخاطب تبدیل شوند. حالا دیگر همه مردم اعم از کارشناس یا مردم عادی به این باور رسیده‌اند که سبک پرستویی در بازیگری چنان است که مردم نقشی را که او بازی می‌کند، بپذیرند و چنان این نقش‌آفرینی را باور کنند که پرستویی را نه تنها به عنوان بازیگر بلکه به عنوان کسی قبول کنند که نقش را بازی نمی‌کند بلکه به نقش حیات می‌دهد، آن را از آن خود می‌کند و با جان بخشی به آن نقش را کاملا باورپذیر می‌کند.

پرستویی بازیگر معروفی است که شهرت او را از مردم دور نکرده است. مردمی بودن برای او صفت مناسبی است چون نقش‌هایش را چنان بازی می‌کند که مردم او را قبول کنند و او را فقط به چشم یک بازیگر نگاه نکنند بلکه او را انسانی بدانند که تلاش می‌کند تجربیات انسان‌های دیگر را در بازی‌های خود به نمایش بگذارد. او بازیگری مردمی است چون نقش‌هایی را بازی می‌کند که دور از ذهن مردم نیست. او نقش‌هایی را بازی می‌کند که سال‌های سال در ذهن مردم، قهرمان می‌مانند؛ البته نه قهرمانان پوشالی که خیلی زود دوره هاشان به پایان می‌رسد.

هنرمندی از خانواده‌ای متوسط

پرویز پرستویی در سال 1334 در همدان متولد شده است. اما خانواده او بعد از تولد پرویز به تهران مهاجرت می‌کنند. اگر شما هم گذرتان به محله خزانه افتاده باشد حتما دیده‌اید که نام یکی از این خیابان‌ها به نام شهید پرستویی نامگذاری شده است. پرستویی یکی از برادرانش را در زمان جنگ از دست داده است و به قول خودش افتخار این را دارد که جزو خانواده شهدا باشد. پرستویی در خانواده‌ای از طبقه متوسط متولد شده است.

شاید یکی از دلایلی که او نقش‌هایش را باورپذیر بازی می‌کند همین باشد که او بیشتر اتفاقات زندگی را از نزدیک لمس کرده است و آنها را به تجربیات زندگی خود افزوده است. مثلا اکنون که سریال آشپزباشی را در حال پخش از تلویزیون دارد، حتما می‌داند که شروع یک کار از کارگری و زیر پله بودن یعنی چه. او می‌داند که برای موفقیت، باید پله به پله پیش رفت و اما هر قدم را محکم و استوار برداشت.

پرستویی وقتی هم که به دنیای حرفه‌ای بازیگری قدم می‌گذارد، می‌داند که باید قدم اول را محکم برداشت، چنان محکم که بتوان قدم‌های بعدی را روی آن استوار کرد.

با نگاهی به کارنامه پرستویی و سیر صعودی که این بازیگر طی کرده است می‌توان به این نکته رسید که هنوز هم بعد از 3 دهه حضور موفق در تئاتر، سینما و تلویزیون به افق های بلندپروازانه خود دست نیافته است، برای همین هر کارش از کار بعدی‌اش بهتر می‌شود. پرستویی در هر کاری تواناتر می‌شود چنانکه این توانایی بیننده را غافلگیر می‌کند. در سینما و تلویزیون ایران تعداد معدودی بازیگر مانند پرستویی وجود دارند؛ بازیگرانی که حاضر نیستند برای خود و هنرآفرینی خود نقطه پایانی در نظر بگیرند و بگویند تا این نقطه پیش می‌رویم، این نقطه کمال بازیگری ماست.

برای بازیگرانی مانند پرستویی هر نقش فرصتی برای تولد دوباره است. از این بازیگران می‌توان به رضا کیانیان و مهدی هاشمی هم اشاره کرد؛ بازیگرانی که هرگز به بیننده خود کم‌فروشی نمی‌کنند. نه در بازی آنها می‌توان تکرار دید و نه ملال.

یاران دیرین سینمای جنگ

پرویز پرستویی کارهای متفاوتی را در پرونده کاری خود به ثبت رسانده است که در این پرونده رنگارنگ نام 3 کارگردان چند بار تکرار شده است. پرستویی با کارگردانانی مانند ابراهیم حاتمی‌کیا، کمال تبریزی و محمدرضا هنرمند چندین بار همکاری کرده است. این نشان‌دهنده این است که پرستویی و کارگردانانی که نام آنها ذکر شد به تفاهم‌های خوبی در زمینه سینما دست یافته‌اند.

پرستویی با بازی در فیلم «آژانس شیشه‌ای» به کارگردانی ابراهیم حاتمی‌کیا شاهکار هنر بازیگری خود را خلق کرد. پرستویی قبل از این فیلم در فیلم‌های مطرحی مانند لیلی با من است، مهر مادری، آدم برفی و روانی هم بازی کرده بود اما براستی چه عواملی باعث شد نقش حاج کاظم به یکی از نقش‌های ماندگار سینمای ایران و کارنامه پرستویی تبدیل شود؟

نکته اول را می‌توان در فیلمنامه این فیلم جستجو کرد. حاتمی‌کیا در آژانس شیشه‌ای برای اولین بار به صورت شفاف پرده از زندگی آدم‌هایی برداشت که در زمان جنگ قهرمانانه جنگیده بودند، اما اینک در زندگی روزمره و شهری دچار مشکلاتی شده بودند. برخی از این قهرمانان در زمان جنگ مجروح شده بودند اما حالا در دوران بعد از جنگ دیگر کسی به فکر آنها نبود. حبیب (حبیب رضایی) یکی از همین جانبازان جنگ بود. او برای معالجه باید به خارج از کشور اعزام می‌شد اما در شرایط امروزی کسی به فکر او نیست در اینجا بود که «حاج کاظم» وارد می شد. او می‌دانست که دوست و همرزمش چه دردی می‌کشد. او باید درد او را به هر طریقی بود درمان می‌کرد. بنابراین وقتی نه از جانب مسوولان و نه جانب مردم همکاری ندید دست به سلاح شد. درست مثل زمان جنگ. حاج کاظم پرده‌ها را بالا زد. آینه‌ای مقابل اجتماع گذاشت و نشان داد که یک جانباز و یک رزمنده اکنون چقدر تنها هستند.

کارگردانی منسجم حاتمی‌کیا و بازی خوب پرستویی، آژانس شیشه‌ای را به اثری ماندگار تبدیل کرد. پرستویی که درس بازیگری را در تئاتر خوانده و تجربه کرده بود می‌دانست که برای این‌که یک نقش درخشان شود باید قبل از رفتن مقابل دوربین برای آن تحلیل نوشت. باید دانست که این بازیگر چگونه راه می‌‌رود، چگونه فریاد می‌زند، چگونه صحبت می‌کند و... باید همه اینها را برای خود تحلیل کرد تا بیننده هم آن را قبول کند. پرستویی با تحلیلی قوی مقابل دوربین حاتمی کیا رفت و مانند یک ستاره درخشید. همین درخشش را در فیلم‌های بعد حاتمی‌کیا هم تکرار کرد. فیلم‌هایی مانند «روبان قرمز»، «موج مرده»، «به نام پدر» و سریال «خاک سرخ». در همه این آثار جنگی، پرستویی یک قهرمان صرف و بزن بهادر نیست، بلکه قهرمانی است که برای خود ایدئولوژی دارد و برای اثبات تفکرات خود مبارزه می‌کند. او نماینده قشری از رزمندگان است که می‌دانند هدفشان از جنگیدن چیست.

خنده در میدان جنگ آسان نیست

کمال تبریزی اولین فیلم کمدی و جنگی ایران را با ساخت «لیلی با من است» در سال 1374به نام خود به ثبت رساند و پرویز پرستویی هم با بازی در نقش اول این فیلم نشان داد در زمینه بازیگری کمدی، بازیگر قابلی است و تمام تکنیک‌های کـــمدی را می شناسد. لیلی با من است یک فیلم کمدی بود که بنا به موقعیت‌های به وجود آمده بیننده خود را به خنده وامی‌داشت. پرویز پرستویی هم با تحلیل درست از این موقعیت‌ها به تبریزی کمک کرد تا در ریسکی که انجام داده بود، موفق شود. در آن سال‌ها کمتر کسی باور می‌کرد و می‌پذیرفت که می‌توان با مسائل دفاع مقدس هم شوخی کرد. اما تبریزی خیلی استادانه و به دور از وارد شدن به هر نوع لودگی از پس این کار برآمد. تبریزی در فیلم لیلی با من است نشان داد که همه آدم‌هایی که در جنگ حضور داشته‌اند الزاما آدم‌های فرشته صفتی نیستند. اما جنگ این امکان را فراهم می‌کند تا برخی از انسان‌ها ذات فرشته‌ای و خوب بودن خود را به نمایش بگذارند.

لیلی با من است را می‌توان سکوی پرتاب پرستویی به دنیای فاخر بازیگری دانست. پرستویی برای بازی در این فیلم دیپلم افتخار را از جشنواره فیلم فجر دریافت کرد اما بعد از این جایزه بارها و بارها روی سن رفت تا برای بازی در فیلم‌هایی مانند آژانس شیشه‌ای، به نام پدر و... سیمرغ بهترین بازیگری را دریافت کند. پرستویی علاوه بر همکاری با معروف‌ترین کارگردانان سینمای جنگ با کارگردانان دیگری که فیلم دفاع مقدس ساخته‌اند نیز همکاری داشته است پرستویی را می‌توان از جمله بازیگرانی دانست که بیشترین نقش‌های جنگی سینمای ایران را به نام خود به ثبت رسانده است. او بازیگری مولف در سینمای جنگی ایران است. بازیگری که تفکرات جنگ و ایدئولوژی مبارزه را بخوبی به نمایش می‌گذارد.

عطا فرزانه


نظر خوانندگان:
لطفاً نظرات را فارسی وارد کنید
نام:    پست الکترونیک: