روزنامه جام جم
صفحه اصلی روزنامه درباره ما ارتباط با ما پیوندها راهنمای سایت بورسبورس آب و هواآب و هوا انتشاراتانتشارات اشتراکاشتراک آرشیو روزنامهآرشیو روزنامه
شنبه 01 مهر 1396 / 02 محرم 1439 / a 23 Sep 2017
صفحه اول روزنامه
سياسي
راديو و تلويزيون
اقتصاد
فرهنگي
جامعه
ورزش
دانش
جهان
حوادث
ايران زمين
گفتگو
سلامت
انديشه
صفحه آخر
جستجوی پیشرفته
ضمائم
ویژه نامه ها
ويژه نامه نوروز 88
نسخه چاپی فرستادن با پست الکترونیک
سه شنبه 27 اسفند 1387 - ساعت 14:57
شماره خبر: 100901725173
رضازاده و علي‌حسيني، زوجي موفق درآسمان وزنه‌برداري ايران و جهان
يا ابوالفضل؛ رضازاده دوم
خداحافظی حسین رضازاده و طلوع اسطوره دیگری از اردبیل چنان عرصه وزنه‌برداری کشور و جهان را تحت تاثیر قرار داده است که علا‌قه‌مندان به این ورزش در جهان در انتظار عرض‌اندام این هرکول لحظه شماری می‌کنند . آنچه می‌خوانید گپ و گفتی با دو پهلوان ایرانی اردبیلی است.

در سال 87 باز هم چون 10 سال گذشته حسین رضازاده یکی از خبرسازترین مهره‌های ورزشی ایران و جهان در دنیای قهرمانی بود.

این بار رضازاده بدون آن‌که زیر وزنه برود و با رفیق و رقیب همیشگی‌اش یعنی پولاد سرد کلنجار برود و به زورآزمایی بپردازد تیتر خبری شد و همه نگاه‌ها را به سوی خود جلب کرد و به نوعی باعث حیرت و شگفتی همگان شد؛ از ایرانی‌ها گرفته تا مردم دورترین نقاط جهان.

صحبت از یک اتفاق داغ و تکان‌دهنده در دنیای وزنه‌برداری است، خداحافظی غیرمنتظره قهرمان 2‌المپیک که در نوع خود در تاریخ ورزش ایران تا قبل از دومین قهرمانی ساعی در المپیک پکن رکوردی کم‌نظیر به شمار می‌آمد، سخت و دور از ذهن به نظر می‌رسید. اما همین اتفاق به ظاهر ساده به شکلی ناخواسته از قوه به فعل درآمد تا در آستانه بزرگ‌ترین رویداد ورزشی جهان یعنی بیست و نهمین دوره بازی‌های المپیک 2008 پکن شوک بزرگی بر کاروان ورزشی ایران وارد شود.

غیبت اسطوره وزنه‌برداری جهان نه‌تنها برای ورزش ایران عواقب و ضایعاتی را به همراه داشت بلکه در ابعادی وسیع‌تر بر جاذبه‌های بازی‌های المپیک نیز تاثیر منفی گذاشت تا رقابت غول‌های سنگین‌وزن بدون حضور پهلوان ایرانی چنگی به دل نزند.

وداع غافلگیر‌کننده پرافتخارترین وزنه‌بردار ایرانی در بازی‌های المپیک حقایق و فصل تازه‌ای را برای ورزش ایران و جامعه وزنه‌برداری کشور رقم زد تا این ورزش از حالت یک قطبی بودن بیرون بیاید و صرفا به تک‌ستاره‌ها برای کسب مدال در میادین بین‌المللی دلخوش نباشد؛ بویژه با حضور رضازاده‌ای که این بار در مسوولیت‌ و قامتی جدید، ماموریت پرورش استعدادها را دارد. به‌واقع حضور حسین رضازاده به عنوان سرمربی تیم ملی و مدیریت و آموزش سرمایه‌های کنونی وزنه‌برداری حکایت از یک رنسانس در این رشته دارد. خوشبختی اسطوره وزنه‌برداری ایران و جهان پس از کارنامه پرافتخار قهرمانی در بازی‌های المپیک و مسابقه‌های جهانی، در کسوت مربیگری، شناسایی جانشینی شایسته به نام سعید علی‌حسینی است که در بازگشت دوباره خود به دنیای قهرمانی پرفروغ‌ و در قالب رضازاده دوم در مبارزه با پولادسرد ظاهر شد.رضازاده گرچه اکنون دستش از بالا بردن وزنه‌های سنگین کوتاه مانده، اما به عملکرد جانشین و همشهری خود بسیار امیدوار و دل‌بسته است تا همچنان وزنه‌برداری ایران حتی پس از وداع قوی‌ترین مرد جهان هم به مدال یک جوان اردبیلی دیگر برای تجدید افتخارات گذشته و غرورآفرینی در عرصه‌های جهانی و المپیک یک پا مدعی و خود را صاحب شانس بداند.

شکی نیست تجربیات گرانقدر و با ارزش رضازاده می‌تواند به عنوان چراغ راه فتوحات سعید‌‌علی‌حسینی در میادین مهم آتی به کار آید.

رضازاده درباره سعید علی‌حسینی خوشبین بوده و معتقد است: «به رغم آن‌که دوست داشتم در المپیک پکن برای سومین بار صاحب مدال المپیک برای کشورم شوم، اما اکنون دلخوشی من برای تجدید افتخارات گذشته به سعید علی‌حسینی است و من به آینده این جوان همشهری یقین دارم.»

رضازاده می‌گوید: «حرص و جوش مربیگری و استرس فعلی من کمتر از دوران قهرمانی نیست بلکه در بعضی مواقع سخت‌تر و دشوارتر هم هست. برای اثبات این ادعا می‌توانید به وزن بدنم توجه کنید که از 165 کیلو به 148 کیلو کاهش یافته است. به هر صورت شرایط وزنه‌‌زدن و مربیگری هر کدام به نوبه خود سخت و طاقت‌فرساست.»

رابطه عاطفی و صمیمانه استاد و شاگرد و حفظ کسوت از سوی سعید علی‌حسینی نسبت به سلف پرافتخارش یکی از ویژگی‌های اردوی وزنه‌برداری است.

سعید علی‌حسینی که پس از 2 سال دوری در چند ماه گذشته با درخشش در مسابقه‌های قهرمانی جوانان آسیا توانست بخوبی جبران مافات کند روزبه‌روز به رکوردهای دست‌نیافتنی قوی‌ترین مرد جهان خود را نزدیک می‌کند تا رضازاده در آینده‌ای نه چندان دور صدای شکستن رکوردهایش را از نزدیک و به عینه بشنود و شاهد باشد.

البته قهرمان و رکورد‌دار جوانان جهان با شکسته‌نفسی پهلوانانه، دیدگاه دیگری را ابراز می‌کند: «جانشین شدن رضازاده خیلی سخت است و از عهده هر کسی بر نمی‌آید، اما او همواره الگوی من خواهد بود. من صرفا خوشحالم که به عنوان یک وزنه‌بردار موفق معرفی شوم و بتوانم برای کشورم افتخار کسب کنم.

کمبود این پهلوان و الگوی وزنه‌برداری جهان همواره در تیم ملی و مسابقات محسوس خواهد بود، اما او می‌تواند در لباس سرمربیگری هم به جوانان کمک کند و با توجه به تجربیات زیادی که دارد و با مربیان خوبی که کار کرده، آینده وزنه‌برداری را با پرورش استعداد‌ها تضمین کند.»

به هر حال برای جوانی 20 ساله که به رکورد 205 در یک ضرب و 255 در دو ضرب رسیده و بهترین وزنه‌بردار جوان دنیا را به دنبال نام خویش یدک می‌کشد، جا و موقعیت برای رسیدن به رکوردهایی بهتر و بیشتر زیاد است و خدا را چه دیدید شاید رضازاده با سعید علی‌حسینی، یک بار دیگر قهرمانی در المپیک را تجربه کند.

سعید میرزاشفیع


نظر خوانندگان:
لطفاً نظرات را فارسی وارد کنید
نام:    پست الکترونیک: