روزنامه جام جم
صفحه اصلی روزنامه درباره ما ارتباط با ما پیوندها راهنمای سایت بورسبورس آب و هواآب و هوا انتشاراتانتشارات اشتراکاشتراک آرشیو روزنامهآرشیو روزنامه
شنبه 04 اسفند 1397 / 17 جمادي الثاني 1440 / a 23 Feb 2019
صفحه اول روزنامه
سياسي
راديو و تلويزيون
اقتصاد
فرهنگي
جامعه
ورزش
دانش
جهان
حوادث
ايران زمين
گفتگو
سلامت
انديشه
صفحه آخر
جستجوی پیشرفته
ضمائم
ویژه نامه ها
گفتگو
نسخه چاپی فرستادن با پست الکترونیک
دوشنبه 25 خرداد 1388 - ساعت 00:21
شماره خبر: 100909417523
با دکتر شمس شريعت تربقان، رئيس موزه ملي تاريخ علوم پزشکي کشور
پزشکي از ايران به غرب منتقل شده است
شاید خیلی از مردم، پزشکان را افرادی سپیدپوش می‌دانند که از بسیاری مشکلات روزگار مبرا هستند و تنها دغدغه‌شان کسب موفقیت های پیاپی ثروت و موقعیت است، اما تاریخ پزشکی کشور ما همواره شاهد ظهور حکما و اطبای سرشناسی بوده که با تلاش و تحقیق طی قرن ها، پزشکی ایران را درقله‌های افتخار قرار داده‌اند و به گفته دکتر شمس شریعت تربقان، پزشکی ایران آن‌چنان پیشرفته و استثنایی بوده که پزشکی غرب را به سمت تحقیق و پیشرفت سوق داده است؛ البته شریعت معتقد است بعد از قرن‌ها درخشش، پزشکی ایران در حال حاضر نه تنها به دلیل دیدگاه متفاوت پزشکان بلکه به دلیل توقعات غیرعلمی بیماران در وضعیت خوبی قرارندارد، اما با وجود این می‌توان با تقویت بال ضعیف و تلفیق مناسب علم وعمل در مسیر موفقیت و پیشرفت پرواز کرد.

دکتر شریعت را باید از پزشکانی دانست که مشکلات و سبک زندگی متفاوتی داشته و به قول خودش زندگی او با پزشکان امروزی فرق دارد. این استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران که به خاطر مردم از خیلی چیزها گذشته و پزشک بودن را یک نعمت می‌داند در طول مدت عمر خود افتخارات زیادی کسب کرده، سمت‌ها و مسوولیت‌های مختلفی را به عهده داشته است و در حال حاضر به عنوان رئیس موزه ملی تاریخ علوم پزشکی کشور سعی می‌کند به کمک اسناد، مدارک و نمونه‌های موجود در موزه، تاریخ درخشان پزشکی ایران را به تک تک مردم و پزشکان یادآوری کند.

آقای دکتر! علم بخصوص علم پزشکی از موضوعاتی محسوب می‌شود که به نظر می‌رسد ایرانیان از زمان‌های خیلی دور با جدیت به آن پرداخته‌اند.

پزشکی ایران درختی کهن است و در ردیف پزشکی چین، هندوستان، بابل و آشور قرار دارد. موضوع طب و طبابت و اطباء و بیمارستان و تاریخ آنها در ایران باستان، از علومی است که اغلب مورخان به آن اشاره کرده‌اند. این علم مانند بسیاری از علوم دیگر در کشور ما از همان ابتدا مقامی ارجمند داشته و بزرگ‌ترین منابع طب دوران هخامنشی و پیش از آن، اوستا کتاب مقدس زرتشتیان و دیگر کتب مذهبی آنان است. هر چند در میان ایرانیان باستان، افسانه‌ها و حکایات فراوانی درباره طب و طبابت و اطباء وجود داشته است.

اما نقطه اوج شکوفایی پزشکی در ایران باستان تأسیس دانشگاه جندی شاپور(گندی شاپور) توسط شاپور اول فرزند اردشیر پادشاه ساسانی است. او این دانشگاه را پس از پیروزی بر والرین، امپراتور روم تأسیس کرد. بعدها در قرن ششم میلادی، خسرو انوشیروان پادشاه ساسانی به پیشرفت آن کمک بسیار کرد. در سال 489 میلادی، دانشکده مشهور ادس شهری در نزدیکی مرز سوریه به علت شکنجه و آزار پیروان مذهب ارت