روزنامه جام جم
صفحه اصلی روزنامه درباره ما ارتباط با ما پیوندها راهنمای سایت بورسبورس آب و هواآب و هوا انتشاراتانتشارات اشتراکاشتراک آرشیو روزنامهآرشیو روزنامه
سه شنبه 06 تير 1396 / 02 شوال 1438 / a 27 Jun 2017
صفحه اول روزنامه
سياسي
راديو و تلويزيون
اقتصاد
فرهنگي
جامعه
ورزش
دانش
جهان
حوادث
ايران زمين
گفتگو
سلامت
انديشه
صفحه آخر
جستجوی پیشرفته
ضمائم
ویژه نامه ها
ويژه نامه سال نو
نسخه چاپی فرستادن با پست الکترونیک
يكشنبه 04 فروردين 1387 - ساعت 12:28
شماره خبر: 100933861025
نگاهي گذرا به رقم قرارداد ورزشکاران در سال 86
ميليونرهاي ورزشکار
چندی پیش نتایج یک پژوهش نشان داد، بیش از 85 درصد خریداران خودروهای بالای 100 میلیون تومان در کشور، فوتبالیست‌ها هستند. این یعنی فوتبال حرفه‌ای در ایران، همچون دیگر کشورها یکی از مشاغل پردرآمد است؛ شغلی میانبر برای رسیدن به آرزوهای محال.
بازیکنان فوتبال که بیشتر از خانواده‌های کم‌درآمد هستند، پس از انعقاد اولین قرارداد حرفه‌ای خود، به پول‌هایی می‌رسند که به سختی می‌توانند صفرهای آن را بشمارند؛ صفرهایی که به هر حال باعث تغییرات سریع در میان این قشر شده است. شاید باور کردنی نباشد، اما بنابر یک گزارش، نمودار طلاق میان بازیکنان طراز اول فوتبال ایران در اوج خود قرار داد و در این میان کسانی هم هستند که ترجیح می‌دهند فعلا خود را گرفتار ازدواج نکنند!

در حال حاضر درصد بسیاری از بازیکنان مشهور فوتبال ایران که عمر زندگی زناشویی آنها به بیش از 8  7  سال می‌رسید، از همسران خود جدا شده‌اند؛ چرا که درآمد زیادی که این جمع از فوتبال به دست آورده‌اند، باعث تغییر الگوهای ذهنی اولیه زناشویی آنها می‌شود و البته در این میان شاید علی دایی را بتوان یک استثنا به حساب آورد.  بازیکنی که گرچه بسیار دیر تن به ازدواج داد، اما همسرش را از یک خانواده مرفه انتخاب کرد و در حال حاضر نیز زندگی آرام و بی‌دردسری دارد.

با این حال، این آمارها و پژوهش‌های گاه تکان‌دهنده انگیزه‌ای شد تا برای گزارش نوروزی «جام‌جم» به سراغ قراردادهای سالانه ورزشکاران برویم؛ قراردادهایی که همه جور ارقامی در آن به چشم می‌خورد، از 5/1 میلیون تومان قهرمان بوکس گرفته تا 250 میلیون تومان بازیکن فوتبال. مقایسه کم و زیادش هم با خودتان، به این ارقام توجه کنید:

علیرضا واحدی نیکبخت 250 میلیون تومان برای یک سال، آرش برهانی 220 میلیون تومان برای یک سال، علی انصاریان 190 میلیون تومان برای یک سال، مجتبی جباری 110 میلیون تومان برای یک سال، وحید شمسایی 100 میلیون تومان برای یک سال، تازه این آخری بازیکن فوتسال است، نه فوتبال.

اگر قرار باشد اسامی تمام بازیکنانی را که در فوتبال ایران مبالغ اینچنینی دریافت می‌کنند، بنویسیم، مطمئنا تعدادشان از شمار انگشتان 2  3 دست هم تجاوز می‌کند و نکته جالب آن که همه آنها هم به نوعی تکذیب می‌کنند، اما مگر می‌شود مرفه بودن را هم تکذیب کرد.

نکته دیگر این‌‌که وقتی از آنها درباره مبالغ بالای قراردادشان می‌پرسیم، می‌گویند پولی که ما می‌گیریم در مقایسه با بازیکنان کشورهای دیگر واقعا کم است.

البته بنده‌خداها حق هم دارند. وقتی به همین جواد کاظمیان خودمان برای 4 ماه بازی در الجزیره امارات مبلغ یک میلیارد و صدمیلیون تومان پیشنهاد می‌شود، باید هم فوتبالیست‌های شاغل در لیگ ایران از مبالغ قراردادهایشان ناراضی باشند.

اگر تا اینجای گزارش را خواندید و فکر کرده‌اید که از همین فردا می‌توانید با ورزشکار شدن، میلیاردر شوید، باید بگویم اشتباه کرده‌اید. پول در همه رشته‌های ورزشی علف خرس نیست که بی‌حساب و کتاب بذل و بخشش شود.

اگر فوتبالیستی مثل نیکبخت‌واحدی برای یک سال 250  240 میلیون تومان می‌گیرد، اگر بسکتبالیستی مثل صمد نیکخواه‌بهرامی برای یک سال 140 میلیون تومان می‌گیرد، اگر والیبالیستی همون محمد ترکاشوند برای یک فصل 120 میلیون تومان می‌گیرد و بالاخره اگر کشتی‌گیری مثل فردین معصومی برای 8 کشتی 6 دقیقه‌ای 50 میلیون تومان می‌گیرد، قهرمانی همچون علی مظاهری در بوکس، هم وجود دارد که با وجود کسب سهمیه‌ المپیک و قهرمانی در بازی‌های آسیایی دوحه، برای یک فصل روی رینگ رفتن و مشت خوردن فقط 3 میلیون و 500 هزار تومان می‌گیرد! بله، 35 میلیون ریال!

جالب است بدانید قرارداد علی مظاهری در بین بوکسورها یک رکورد محسوب می‌شود و برای بقیه گرفتن همین3.5
 میلیون تومان هم یک آرزو به حساب می‌آید.

مرتضی سپهوند را که حتما می‌شناسید. او بعد از علی مظاهری نفر دوم بوکس ایران به شمار می‌رود و به همراه مظاهری 2 سهمیه المپیکی بوکس کشورمان در پکن 2008 را به دست آورده‌‌اند. با او صحبت کردیم تا ببینیم سهم او از قراردادهای ناچیز رشته ورزشی بوکس چقدر است.

سپهوند می‌گوید: من برای یک فصل مبارزه در لیگ بوکس 3 میلیون و 300 هزار تومان می‌گیرم؛ یعنی بعد از علی مظاهری بیشترین پول را به من می‌دهند. من این مبلغ را برای 5 تا 8 مبارزه سنگین در طول فصل می‌گیرم!

اگر مبلغ دریافتی مرتضی سپهوند را بر 12 ماه سال تقسیم کنیم، درآمد ماهیانه این قهرمان ملی بوکس می‌شود 275 هزار تومان! تازه این وضعیت بهترین بوکسورهای ماست، اگر نگاهی به رقم قرارداد سالیانه هومن کرمی که نفر سوم بوکس آسیا است، بیندازید، بیشتر تعجب خواهید کرد. هومن برای یک فصل رقابت فقط یک میلیون و 500 هزار تومان می‌گیرد و این در حالی است که او شانس سوم بوکس ایران برای کسب سهمیه المپیک به شمار می‌رود.

سپهوند می‌گوید: ما در لیگ بوکس قراردادهای 750 هزار تومانی هم داریم. بعضی‌ها هم اصلا پیش قراردادی نمی‌گیرند فقط به ازای هر بردشان 100 یا 200 هزار تومان دریافت می‌کنند که این فاجعه است.

مبلغ قراردادها در رشته‌هایی چون بوکس و دوچرخه‌سواری به حدی پایین است که بچه‌های سانشوکار در بین آنها پادشاهی می‌کنند. اعضای تیم ملی سانشو چیزی حدود 7 و 8 میلیون تومان دریافت می‌کنند، اما برای یک بوکسور فکر کردن به این ارقام زیاده‌خواهی محسوب می‌‌شود. سپهوند در این باره به نکته جالبی اشاره می‌کند: علی مظاهری قهرمان بلامنازع بوکس آسیاست، اما همین آدم اگر برای یک فصل رقم 9 میلیون تومان را درخواست کند، می‌گویند خیلی انتظارش بالاست. این در حالی است که یکی دیگر از دوستان من که در لیگ بسکتبال بازی می‌کند و یار ذخیره است، با آن که فقط برای دقایقی در هر بازی به میدان می‌رود، 95 میلیون تومان برای یک فصل گرفته است!

برخلاف کشتی‌گیرها که برای حضور در اردوهای تیم ملی هم روزانه 20 هزار تومان دریافت می‌کنند، بوکسورها، دوچرخه‌سوارها و حتی ملی‌پوشان ورزش‌های رزمی از حضور و عضویت در تیم ملی هم درآمدی ندارند و فقط در صورت کسب مدال یا قهرمانی است که می‌توانند به دریافت جوایز  ناچیزی دل خوش کنند.

یک پله پایین‌تر از فوتبال بروبچه‌های بسکتبال قرار دارند. سقف قراردادها در بسکتبال140 یا 150 میلیون تومان است که در این میان صمد نیکخواه بهرامی بیشترین مبلغ را برای بازی در یک فصل دریافت می‌کند.

در بین بسکتبالی‌ها در مجموع 6 نفر رقمی بیشتر از 100 میلیون تومان دریافت می‌کنندکه حامد حدادی، مهدی کامرانی و صمد نیکخواه بهرامی از آن جمله هستند.

این ارقام نجومی فقط مختص ملی‌پوشان بسکتبال نیست. نفراتی چون پویا تاجیک و ایمان زندی که در آخرین اردوی تیم ملی حضور نداشتند هم چیزی بین 80 تا 90 میلیون تومان برای یک فصل بازی در لیگ دریافت می‌کنند. حداقل قراردادها در لیگ بسکتبال هم 15 میلیون تومان است. یعنی باز 3 برابر درآمد یک کارمند رسمی دولت.

بسکتبالیست‌ها علاوه بر این دریافت‌های بالا، پاداش‌هایی هم دارند که پس از پیروزی در بازی‌های مهم به آنها  داده می‌شود. مبلغ این پاداش‌ها هم از 100 هزار تومان برای هر بازیکن تا 600 هزار تومان متغیر است.

اگر علاقه‌ای به فوتبال ندارید و یا از پرتاب کردن توپ به درون حلقه خوشتان نمی‌آید، می‌توانید از راه والیبال میلیونر شوید. نجومی‌ترین قراردادها بعد از فوتبال و بسکتبال در والیبال بسته می‌شود. سرآمد بازیکنان این رشته هم محمد ترکاشوند است که برای یک فصل بازی 120 میلیون تومان دریافت کرده است.

پس از ترکاشوند بیشترین پول را پیمان اکبری می‌گیرد. مبلغ قرارداد یکساله پیمان چیزی  حدود 100 میلیون تومان است.

قراردادهای سالانه دیگر ملی‌پوشان والیبال هم کمتر از 85 میلیون تومان نیست و مبالغ دریافتی آنها  بین 85 تا 100 میلیون تومان متغیر است.

والیبالیست‌ها هم مثل فوتبالیست‌ها و بسکتبالیست‌ها از بابت حضور در اردوهای تیم ملی پولی دریافت نمی‌کنند اما پاداش‌های آنها  حسابی دندانگیر است. اگر تورنمنت‌ها و بازی‌های رسمی تیم ملی والیبال بین‌المللی و خارج از ایران باشد، هر بازیکنی 300 دلار می‌گیرد، ضمن این که برای هر پیروزی بین 50 تا 200 دلار به تک تک اعضای تیم پاداش داده می‌شود. البته بیشترین پاداش بعد از پیروزی والیبالیست‌های جوان مقابل ایتالیا در جام جهانی پرداخت شد که هر نفر 300 دلار دریافت کرد.

با جمشید حمیدی، کارشناس برجسته والیبال صحبت کردیم تا نظر او را درباره درآمد والیبالیست‌ها جویا شویم: اگر بخواهیم درآمد والیبالیست‌ها را با قشر تحصیلکرده جامعه که الان یا راننده تاکسی هستند یا بیکار و یا در شغل‌های غیرتخصصی فعالیت می‌کنند، مقایسه کنیم، باید بگوییم وضع والیبالی‌ها خوب است. پولی که در کشور ما به بازیکنان والیبال می د‌هند، معادل پولی است که در کشور پیشرفته‌ای چون فرانسه به والیبالیست‌ها می‌دهند، اما تمرینات حرفه‌ای آنها  کجا و تمرینات ما کجا؟ اینجا فقط چند بازیکن از جمله پیمان اکبری، محمد ترکاشوند و امیرحسینی هستند که موقعیت حرفه‌ای خودشان را درک می‌کنند، اما بسیاری دیگر فقط در این اندیشه هستند که امسال از سال گذشته پول بیشتری بگیرند و هیچ احساس مسوولیتی در قبال پول دریافتی‌شان نداشته باشند. این گروه را مقایسه کنید با برخی والیبالیست‌های قدیمی ما همچون حسن کرد، مسعود صالحیه، یدالله کارگرپیشه و مرحوم چنگیز انصاری که آن زمان در حد بازیکنان اروپایی بازی می‌کردند، اما پول کفش و لباس خود را هم از جیب خودشان می‌دادند.

وقتی از جمشید حمیدی درباره حداقل قراردادها در والیبال پرسیدیم، او در پاسخ گفت: حداقل قراردادها در والیبال 10 میلیون تومان است، اما در سوپر لیگ والیبال کسی کمتر از 25 میلیون تومان نمی‌گیرد.

بازیکنان خارجی هم که چیزی حدود 100 هزار دلار می‌گیرند یعنی 80 تا 90 میلیون تومان.

یک کشتی و یک معصومی‌

اما کشتی؛ اگر قرار است از راه کشتی پولدار شوید، حتما باید شماره یک وزن خود در تیم ملی و آسیا باشید. کمی سخت است، نه؟!

سقف قراردادها در این رشته 50 میلیون تومان است که آن هم به فردین معصومی تعلق دارد. فردین این مبلغ را به شرطی گرفت که در هر 8 مبارزه فصل روی تشک برود. به عبارتی او برای هر کشتی 6 دقیقه‌ای بیش از 6 میلیون تومان گرفت. یا به عبارتی هر دقیقه کشتی بیشتر از یک میلیون تومان!

فردین معصومی برای 8 کشتی 6 دقیقه‌ای 50 میلیون می‌گیرد، اما علی مظاهری که قهرمان بوکس آسیاست برای یک فصل مشت خوردن در رینگ فقط 5/3 میلیون دریافت می‌کند. جالب آن که دستمزد خود معصومی قهرمان سنگین‌وزن آسیا یک پنجم قرارداد سالانه علیرضا نیکبخت واحدی است!

البته سقف این قرارداد سال گذشته برای مراد محمدی و علیرضا رضایی 20 میلیون تومان بود. با وجود این مهدی رستم‌پور کارشناس کشتی معتقد است، در حق کشتی‌گیران با این پول‌ها ظلم شده است. او می‌گوید: پول‌هایی که کشتی‌گیران می‌گیرند، با فوتبالیست‌ها که اصلا قابل مقایسه نیست، اما در قیاس با والیبالیست‌ها و بسکتبالیست‌ها هم خیلی کم است. ما در لیگ کشتی با توجه به این که تیم‌ها در بعضی اوزان تا 3 کشتی‌گیر می‌توانند معرفی کنند، قراردادهای رایگان، پانصد هزار تومانی و یک میلیونی هم داریم. اردوهای تیم ملی هم نفع چندانی برای ملی‌پوشان ندارد.
آنها برای هر روز حضور در اردو 20 هزار تومان دریافت می‌کنند که این رقم برای تمرین کشتی‌گیران که 3 ماه در سال در اردوی تیم ملی هستند، باز به 2 میلیون تومان نمی‌رسد.

رقم پاداش کشتی‌گیران هم به نسبت دیگر رشته‌ها ناچیز است. فقط این را در نظر بگیرید که اگر بازیکنان تیم‌های فوتبال برای یک نتیجه مساوی با قطر در دیداری دوستانه 1000 دلار پاداش می‌گیرند، حمید سوریان برای قهرمانی جهان، آن هم با 6 پیروزی متوالی 600 دلار پاداش گرفت، یعنی برای هر پیروزی 100 دلار!

حالا که صحبت از کشتی فرنگی شد، بد نیست بدانید سقف قراردادها در فرنگی 20 میلیون تومان است که اتفاقا به همین حمید سوریان تعلق دارد.

ساعی، پرچمدار رزمی‌کارها

حکایت ورزش‌های رزمی این گونه است که ووشوکارها و جودوکارها با حسرت به قراردادهای کاراته‌کاها نگاه می‌کنند و البته خود کاراته‌کاها هم در آرزوی این هستند که مثل تکواندوکارها پول بگیرند.

در این میان هادی ساعی، قهرمان پرآوازه تکواندوی جهان و مرد طلایی المپیک آتن با دریافت مبلغی در حدود 50 میلیون تومان، سقف قراردادها را در جمع رزمی‌کاران به خود اختصاص داده است.

پس از ساعی بیشترین پول را بهزاد خداداد و یوسف کرمی گرفته‌‌اند. رقم قرارداد آنها برای حضور در یک فصل لیگ تکواندو، حدود 35 میلیون تومان است.

بقیه تکواندوکاران لیگی هم چیزی بین 10 تا 20 میلیون تومان گرفته‌اند.

در کاراته شرایط کاملا فرق می‌کند و خبری از پرداخت‌های 50 یا 35 میلیونی نیست. گفته می‌شود در جمع کاراته‌کاها جاسم ویشگاهی با 19 میلیون تومان، بیشترین پول را می‌گیرد و البته قرارداد حسین روحانی هم چیزی در حدود یک یا 2 میلیون از ویشگاهی کمتر است.

خلاصه آن‌که در کاراته کسی بیشتر از 20 میلیون تومان نمی‌گیرد، حتی اگر قهرمان آسیا و جهان باشد، با این حال این رقم خود دو برابر سقف قراردادها در جودو و ووشوست.

بالاترین پول را در جودو آرش میراسماعیلی و محمود میران می‌گیرند، درست مانند حسین اوجاقی در ووشو. قرارداد اینها نزدیک به 10 میلیون تومان و شاید اندکی بیشتر باشد. گرچه ووشو کارها باید بیش از جودوکارها راضی باشند، چون لیگ ووشو در سال 86 برای اولین‌بار راه‌اندازی شد.

البته در تمام این رشته‌های ورزشی قراردادهای یک و 2 میلیون تومانی هم دیده می‌شود و حتی بعضی تیم‌ها فقط از پس تامین رفت و آمد و لباس ورزشکارانشان بر می‌آیند. به هر حال از قدیم گفته‌اند هر چقدر پول بدهی، آش می‌خوری. البته یک ضرب‌المثل دیگر هم داریم که می‌گوید: هر که بامش بیش، برفش بیشتر، درخصوص کیفیت قراردادهای رزمی‌کاران با انوشیروان دادگر، کارشناس رشته‌های رزمی صحبت کردیم: حساب فوتبال از بقیه رشته‌ها جداست، اما واقعا نمی‌دانم در لیگ‌های حرفه‌ای بسکتبال و والیبال بر چه اساسی پول می‌دهند.

رشته‌هایی مثل کاراته، تکواندو، جودو و کشتی، هم با استقبال بیشتری از سوی تماشاگران روبه‌روست و هم در مبحث مدال‌آوری در سطح بالاتری قرار دارند، اما پولی که ورزشکاران این رشته‌ها می‌گیرند، در حد ثلث بسکتبالیست‌ها و والیبالیست‌ها هم نیست.با این حال آرزوی دادگر این است که روزی درآمدها در ورزش‌های محروم به بسکتبال و والیبال برسد، نه این‌که درآمد ورزشکاران این 2 رشته پایین بیاید.

ورزش مادر؛ دارا و ندار

دوومیدانی یا همان ورزش مادر که اتفاقا پرمدال‌ترین ورزش در المپیک‌هاست، در کشور ما چندان مورد توجه سرمایه‌داران قرار ندارد و جز 3 باشگاه نفت، ذوب‌آهن و دانشگاه آزاد بقیه باشگاه‌ها با قراردادهای 2، 3 میلیونی اداره می‌شوند.

مهران تیشه‌گران، مسوول روابط عمومی فدراسیون دوومیدانی، با تائید این مطلب می‌گوید: متاسفانه همین‌طور است. فعلا وضعیت در دوومیدانی ایران به‌گونه‌ای است که باشگاه‌ها هر چقدر برای قرارداد بگویند، ورزشکاران باید قبول کنند.

سقف قراردادها در دو و میدانی 28 میلیون تومان است و احتمالا شما هم می‌توانید حدس بزنید این پول را کدام ورزشکار می‌گیرد. بله! درست حدس زدید؛ احسان حدادی، رکوردار پرتاب دیسک ایران و آسیا و یکی از 6 پرتابگر برتر دنیا.

بعد از احسان، سجاد مرادی بیشترین پول را در دوومیدانی می‌گیرد. رقم قرارداد سجاد حدود 25 میلیون تومان است. مهدی شاهرخی، رکورددار پرتاب وزنه کشور نیز چیزی حدود 17 میلیون تومان می‌گیرد. میانگین قراردادهای سالانه دیگر ملی‌پوشان دوومیدانی از جمله عباس صمیمی، روح‌الله عسگری و محمد ارزنده هم بین 13 تا 15 میلیون تومان است.

نکته جالب این‌که در 3 باشگاه متمول نفت، ذوب‌آهن و دانشگاه آزاد، حداقل قراردادها 10 میلیون تومان است؛ اما در سایر تیم‌های لیگی این رقم،‌ سقف قراردادهای آنها به شمار می‌رود. در قسمت بانوان هم ورزشکاران براساس امتیازهایی که می‌گیرند، پول دریافت می‌کنند. مثلا باشگاه‌های نفت و دانشگاه آزاد برای هر امتیازی که شرکت‌کننده‌ها در لیگ به دست می‌آورند، 50 هزار تومان می‌دهند. یعنی اگر دونده‌ای در مسابقه‌ای 7 امتیاز بگیرد، 350 هزار تومان دریافت می‌کند. این 2 باشگاه به بهترین خود حدود 2 میلیون تومان هم پیش‌پرداخت داده‌اند.

وزنه‌برداران؛ ناراضی‌

وزنه‌برداران هم همچون کشتی‌گیران، دونده‌ها و رزمی‌کارها خود را کم‌درآمدترین و محروم‌ترین اقشار جامعه ورزش می‌دانند. استدلال آنها هم این است که وقتی هم المپیکی هستیم و هم جهانی، چرا باید اینقدر کم‌درآمد باشیم.

میانگین قرارداد ملی‌پوشان در لیگ وزنه‌برداری 13 تا 15 میلیون تومان است که البته حساب حسین رضازاده جداست. رضازاده که تقریبا افتخارات و مدال‌های جهانی‌اش از چشم‌ هیچ‌کس پوشیده نیست، برای یک فصل رقابت در لیگ وزنه‌برداری 40 میلیون تومان می‌گیرد که البته شاید از نظر خودش از کم هم کمتر باشد. البته ذکر این نکته خالی از لطف نیست که رضازاده، سال گذشته 100 میلیون تومان گرفته بود. در لیگ وزنه‌برداری هم قراردادهای 2، 3 میلیونی زیاد است اما وزنه‌بردارانی که کمی مطرح‌تر هستند، بین 7 تا 14 میلیون تومان می‌گیرند.

پینگ‌پنگ‌بازها، راضی‌

در پینگ‌پنگ رقم قراردادها ایده‌آل است. نه خیلی بالا و نه خیلی پایین. به همین دلیل هم تقریبا همه راضی‌اند. این را شاهرخ شهنازی، رئیس فدراسیون پینگ‌پنگ می‌گوید. سقف قراردادها در تنیس روی میز 25 میلیون تومان است و این پول را برخی اعضای ثابت تیم ملی از جمله افشین نوروزی، شاهین اخلاق‌پسند و مهران احمدی می‌گیرند. حداقل قراردادها هم در لیگ پینگ‌پنگ حدود 3 میلیون تومان است.

شهنازی با مقایسه این ارقام و پولی که پینگ‌پنگ بازها حدود 10 سال پیش می‌گرفتند، می‌گوید: زمانی که من به عنوان رئیس فدراسیون پینگ‌پنگ انتخاب شدم، قراردادها بین 50 تا 100 هزار تومان بود و مجید احتشام‌زاده با 700 هزار تومان رکورددار بود، اما حالا بازیکن خوش‌ آتیه و نوجوانی چون نوشاد عالمیان برای یک فصل چیزی در حدود 10 میلیون تومان می‌گیرد که این خوشحال‌کننده است.  و ختم کلام به امید روزی که بشریت به آن اندازه از سخاوت برسد که خوشی خودش را در خوشی همه مردم ببیند. امید به روزی که این سفره باز طبیعت را بیشتر بگسترانیم تا همه از نعمت‌های آن بهره‌مند شوند. نه این که سفره را مال خود بدانیم و دیگران را از بهره‌مندی از آن محروم کنیم.

2 نکته مهم‌

رقم قرارداد ورزشکاران هم مثل بازیگران سینما و بسیاری دیگر از اقشار جامعه سکرت و یا به قول خودمان محرمانه است. برخی می‌گویند شاید به دلیل فرار از پرداخت مالیات باشد، اما به هر حال باید پذیرفت که این یک مساله شخصی است. از این رو، از تمام ورزشکارانی که در این گزارش به صورت تقریبی به رقم قراردادهای سالانه آنها در سال 86 اشاره شده است، عذرخواهی می‌کنیم.

منابع اطلاعاتی ما در درج رقم قراردادها یا روسای فدراسیون‌ها، مدیران روابط عمومی و دست‌اندرکاران فدراسیون‌های مربوطه بودند و یا مربیان و خود ورزشکاران.

با این حال ورزشکاران عزیز ما را ببخشند اگر رقم قرارداد آنها دقیقا همان چیزی نبوده که آنها در سال 86 گرفته‌اند....


نظر خوانندگان:
لطفاً نظرات را فارسی وارد کنید
نام:    پست الکترونیک: