روزنامه جام جم
صفحه اصلی روزنامه درباره ما ارتباط با ما پیوندها راهنمای سایت بورسبورس آب و هواآب و هوا انتشاراتانتشارات اشتراکاشتراک آرشیو روزنامهآرشیو روزنامه
دوشنبه 08 خرداد 1396 / 03 رمضان 1438 / a 29 May 2017
صفحه اول روزنامه
سياسي
راديو و تلويزيون
اقتصاد
فرهنگي
جامعه
ورزش
دانش
جهان
حوادث
ايران زمين
گفتگو
سلامت
انديشه
صفحه آخر
جستجوی پیشرفته
ضمائم
ویژه نامه ها
ويژه نامه سال نو
نسخه چاپی فرستادن با پست الکترونیک
يكشنبه 04 فروردين 1387 - ساعت 12:28
شماره خبر: 100933861435
گپ و گفت عيدانه با پهلوان تپلي و دوست داشتني جهان ورزش حسين رضازاده‌
فقط آبگوشت + آش دوغ
حسین رضازاده از روزهای اوج فاصله دارد، اما همچنان خوش روحیه و با اعتماد به نفس بالا می‌کوشد همان رضازاده‌ای شود که همگان انتظارش را دارند. حتی همین یک ماه پیش وقتی تاماش ایان، رئیس مجاری وزنه‌برداری جهان به ایران آمد، از مسوولان ورزش خواستار حمایت و همراهی قوی‌ترین مرد وزنه‌برداری دنیا شد تا او که با چهره منحصر به فرد و لبخندهای نمکی‌اش در زیر وزنه‌های سنگین، اسپانسرهای زیادی را جذب دنیای فولاد سرد کرده، به همه مدعیان وعده ملاقات در المپیک پکن دهد؛ مدعیانی که در غیاب او مدال‌های سه رنگ جهانی سال 2007 را بین خود تقسیم کردند تا مطمئن باشند که در حضور ابرمرد وزنه‌برداری ایران و دنیا در پکن 2008، باید قید طلای المپیک را همچون دو میدان قبلی بزنند.
با حسین دوست داشتنی وزنه‌برداری ایران در آستانه عید و بهار طبیعت گپ و گفتی عیدانه زده‌ایم که در پی می‌آید.

از خودت بگو؟

من از بچگی سنگین وزن بودم. مادرم تعریف می‌کند، از بچگی به جای شیر، کباب می‌خوردم و همین باعث شد تا از لحاظ وزنی رشد سریعی داشته باشم البته در بین 2 برادر و 5 خواهر فقط من سنگین وزن هستم، بقیه آنها از سبک وزن به بالا هستند. در میان اعضای خانواده یک برادرم نیز در وزنه‌برداری فعالیت دارد.

غیر از وزنه‌برداری که از 15 سالگی جذب این رشته شدم،‌ به ورزش‌های آبی مثل شنا خیلی علاقه دارم، اما هرگز زیر آبی نرفته‌ام و سعی می‌کنم با وجود سنگینی وزن روی آب شنا کنم، از رشته فوتبال هم خوشم می‌آید و بازی‌های فوتبال داخلی و خارجی بویژه بازی‌های برزیل را از تلویزیون تماشا می‌کنم. در میان فوتبالیست‌های ایرانی هم ضمن احترام به همه آنها، همشهری خودم علی دایی را بهترین فوتبالیست می‌دانم.
البته شاید باور نکنید با همه علاقه‌ای که به دایی داشتم تا چند سال پیش به دلیل حضور او در لیگ فوتبال آلمان از نزدیک او را ندیده بودم، اما حالا مرتب او را می‌بینم و به عنوان اولین فوتبالیستی که در خارج از کشور توانست نام کشورمان را بر سر زبان‌ها بیندازد، به دایی افتخار می‌کنم. فوتبال ما باید قدر علی دایی را بیشتر بداند.

با کدام ورزشکار ارتباط و رفاقت داری؟

با همه ورزشکاران رشته‌های مختلف دوست هستم و همه آنها به من محبت دارند اما با چند نفر بیشتر صمیمی هستم، مثل علی دایی در فوتبال، دبیر و حیدری در کشتی، ساعی در تکواندو و میراسماعیلی و میران در جودو، خوشحالم که به لطف خدا با هیچ انسانی و بخصوص دیگر ورزشکاران هیچ مشکل و کدورتی ندارم.

رابطه‌ات با مردم چگونه است،‌تو را می‌بینند چه می‌پرسند؟

مردم واقعا با محبت‌های خود مرا همیشه شرمنده می‌کنند و در عین حال نگران کاهش رکوردهای من هستند. پاسخ من به آنها این است که نگران نباشند و به لطف خدا و توسل به ائمه معصومین، سومین طلای المپیک را تقدیم و پیشکش آنها خواهم کرد.

از چه غذایی لذت می‌بری؟

در واقع باید بپرسید از چه غذایی بدت می‌آید که من پاسخ دهم به هیچ غذایی دست رد نمی‌زنم و همه غذاهای خوب ایرانی را با لذت تمام می‌خورم. اما آش دوغ اردبیل لذت دیگری دارد. من به غذاهای سنتی مانند آبگوشت و آش دوغ که غذای محلی اردبیل است، علاقه زیادی دارم؛ اگرچه این غذا پروتئین و کالری لازم را ندارد، ولی بسیار لذیذ و خوشمزه است. غیر از آن به مرغ و کباب هم علاقه‌مندم.

خوشبختانه به هر شهری می‌روم، مشکل غذایی ندارم؛ ولی هر بار که به خارج از کشور می‌روم، یکی از مشکلات اساسی من مساله تغذیه است بخصوص در کشورهای جنوب شرقی آسیا مانند چین، تایلند و اندونزی همیشه از لحاظ غذایی با مشکل مواجه بوده و هربار در این کشورها دچار سوءتغذیه و کاهش وزن شده‌ام، چون هیچکدام از غذاها باب میل من نیستند و مجبورم فقط میوه بخورم.

وزنه‌برداری چگونه زمین خورد و بلند شد؟

وزنه‌برداری ایران بعد از ضربه‌ای که در آستانه مسابقه‌های جهانی 2006 دومینکن خورد و به یکباره بر اثر دوپینگی بودن 9 وزنه‌بردار نابود شد. واقعا هیچ کس تصور نمی‌کرد دوباره بتواند نفس بکشد و به حرکت خود ادامه بدهد؛ چه برسد بتواند راه قهرمانی خود را در پیش بگیرد. در این میان نباید از مدیریت و حضور مرد باتجربه‌ای چون بهرام افشارزاده بی‌تفاوت بگذریم که در این مدت براستی جان دوباره‌ای به این رشته داد. به عقیده من هیچ کس دیگری نمی‌توانست ضمن حفظ قداست وزنه‌برداری بار دیگر روند این رشته را به سوی موفقیت و افتخارآفرینی هدایت کند.

چرا در مسابقه‌های جام نامجو شرکت نکردی؟

این قضیه شرکت کردن و یا غیبت من در مسابقات هم مساله‌ای شده است. وقتی در قهرمانی آسیا و یا لیگ وزنه‌برداری شرکت می‌کنم، می‌گویند چرا وزنه زدی؛ اگر شرکت نکنم، می‌گویند دیگر عمر قهرمانی رضازاده به سر آمده است. من هر تصمیمی می‌گیرم، با نظر و همکاری کادر فنی است.

البته تمرینات خودم را همچنان خوب و مرتب انجام می‌دهم، حتی در تعطیلات نوروز هم این روند ادامه خواهد داشت، چون سال المپیک است استراحت و تعطیلی برای ورزشکاری که می‌خواهد به موفقیت و مدال برسد، به هیچ وجه معنا و مفهومی ندارد.

فقط برای طلا به پکن می‌روم‌

در المپیک 2008 مردم از قوی‌ترین مرد جهان باز هم توقع مدال طلا دارند، خودت بگو باز هم می‌توانی انتظارات را برآورده کنی؟

من فقط برای طلای المپیک تمرین می‌کنم و هدفم جز کسب سومین طلا از بازی‌های المپیک نیست. هر چند به همین سادگی نیز این خواسته محقق نمی‌شود. همه حریفان با شناختی که از من دارند، تنها با هدف قاپیدن طلا از من تلاش می‌کنند. از سوی دیگر با توجه به انتظارات مردم، مسوولیت سنگینی به دوش من گذاشته شده که امیدوارم در نهایت در پیشگاه مردم شرمنده نشوم و بتوانم با قهرمانی در المپیک هم دل مردم خوب کشورم را شاد کنم و هم رکوردی دست‌نیافتنی را در تاریخ ورزش ایران در بازی‌های المپیک به ثبت برسانم.

ناگفته نماند کسب طلای المپیک توسط من فقط برای مردم ایران اهمیت ندارد، بلکه برای فدراسیون جهانی وزنه‌برداری هم مهم است که یک وزنه‌بردار برای 3 بار متوالی قهرمان المپیک شود تاکنون در دسته فوق‌سنگین سابقه نداشته که یک سنگین‌وزن برای 3 بار قهرمان المپیک و صاحب 3 طلای پی در پی از این رویداد بزرگ شود.

در این راستا خود تاماش آیان، رئیس فدراسیون بین‌المللی وزنه‌برداری هم بصراحت اعلام کرده است که نه‌تنها مردم ایران، بلکه جامعه بین‌المللی وزنه‌برداری نیز چشم‌انتظار موفقیت دوباره رضازاده در المپیک هستند. همه این محبت‌ها و توقعات بار سنگینی را بر دوش من می‌گذارد که از بلند کردن وزنه، سنگین‌تر و دشوارتر است.

البته غیر از من، ورزشکاران شایسته دیگری هم حضور دارند که چشم مردم به دنبال افتخارآفرینی آنها در پکن است. بی‌شک حمید سوریان اگر خودش را حفظ کند، حتما مدال و ان‌شاءالله طلا خواهد گرفت.

طلا جای خود، رکورد هم در پکن می‌زنی؟

قصد رکورد شکنی در المپیک را ندارم و فقط برای کسب مدال طلا به پکن می‌روم.

من ایوانف را مقصر نمی‌‌دانم‌

به نظر می‌رسد هنوز هیچ مربی خارجی دیگری نتوانسته جای ایوانف بلغاری را بگیرد، این‌طور نیست؟

تاکنون تمام مربیان خارجی که به ایران آمده‌اند، اثرگذار و موثر بوده و هر کدام در روند رو به رشد وزنه‌برداران ایرانی نقش داشته‌اند، ولی به نظر من ایوانف از همه آنها موفق‌تر بوده و نقش عمده‌ای در تحولات و موفقیت‌های 10 سال اخیر وزنه‌برداری ما ایفا کرده است.

اما می‌گویند ایوانف در ماجرای دوپینگی بودن 9 وزنه‌بردار کشورمان مقصر اصلی بوده؟

به نظر من ایوانف مقصر نبود، بلکه پودرهای پروتئین که از سوی فدراسیون قبلی خریداری شده بود، آلوده و تقلبی بوده و نباید زحمات ایوانف را با چنین اتهامات واهی از بین ببریم. من معتقدم ایوانف به وزنه‌برداری ایران خدمت کرد و این ورزش را زنده و متحول ساخت.

با کدام مربی داخلی راحت‌تری؟

در حال حاضر 2 مربی چینی و یک مربی برجسته مجاری در اردوها حضور دارند، اما من بهمن زارع را از میان مربیان داخلی بیشتر قبول دارم و با او راحت‌ترم .

تا چه زمانی می‌خواهی وزنه بزنی، آیا پکن آخر خط است؟

تا زمانی که بتوانم برای کشورم افتخار کسب کنم، میدان را خالی نخواهم کرد. فعلا تمام توان خود را برای طلای المپیک پکن گذاشته‌ام، خدا را چه دیدید شاید بعد از آن به سوی المپیک 2012 لندن حرکت کنم. رسیدن به رکوردی که برای همه غریب و غیرممکن باشد.

امسال موقع تحویل سال کجا هستی؟

سعی می‌کنم با وجود حضور در اردو، موقع سال تحویل در کنار خانواده‌ام باشم.

اهل دید و بازدید هستی، اول عید کجا می‌روی؟

چرا که نه، اول از همه سراغ بزرگ‌ترها و خانواده شهدا خواهم رفت و اگر بتوانم سری هم به همشهری‌هایم در اردبیل خواهم زد.

اهل عیدی دادن هم هستی؟

کوچک که بودم، خیلی دوست داشتم عیدی بگیرم؛ اما الان فقط باید عیدی بدهم. برای ابوالفضل هم یک عیدی ویژه کنار گذاشته‌ام.

برای ابوالفضل چه رشته‌ای را در نظر گرفته‌ای؟

خیلی دوست دارم او به ورزش جذب شود، بخصوص در وزنه‌برداری. امیدوارم او در وزنه‌برداری بتواند قهرمان جهان و المپیک شود و دلم می‌خواهد فقط او رکوردهای مرا بشکند.

اوقات فراغت خود را چگونه می‌گذرانی؟

اوقات فراغت زیادی ندارم، اما گر فرصتی به دست آید، کتاب و روزنامه می‌خوانم.

میانه‌ات با سینما چگونه است؟

65 سالی است به سینما نرفته‌ام، اما فیلم‌های پلیسی و کمدی و وسترن را دوست دارم. بیشتر ترجیح می‌دهم در کنار خانواده برنامه‌های ورزشی تلویزیون را تماشا کنم.

و حرف پایانی

هر ورزشکاری برای رسیدن به هدف و موقعیت باید با استقامت و پشتکار تمام سختی‌ها را تحمل کند، چرا که هنگام پیروزی و کسب افتخار، تمام خستگی و ریاضت‌ها فراموش و به نشاط و غرور تبدیل می‌شود.


نظر خوانندگان:
لطفاً نظرات را فارسی وارد کنید
نام:    پست الکترونیک: